Erik’s Gondolen

Waar ga je uit eten met een groep van vijftien personen in Stockholm? Locals to the rescue… Bij Flanders Investment & Trade werken een aantal Zweden in het Stockholmse kantoor en zij sturen ons drie opties door. Dat eten en vooral drinken in Scandinavië iets duurder uitvalt dan in België, weten we allemaal. Bijgevolg kiezen we voor hun meest democratische voorstel: Erik’s Gondolen, een panoramisch restaurant vlakbij de bekende Katarinahissen (een lift met uitkijkpunt over de Zweedse hoofdstad). Niet dat dat panorama uiteindelijk veel uitmaakt op een mistige herfstavond, maar soit.

Het restaurant vraagt logischerwijs om de keuzes te beperken, liefst tot één menu. Wij komen met het tegenvoorstel dat we iedereen laten kiezen tussen twee voor- en twee hoofdgerechten, telkens vis of vlees. Op de luchthaven van Zaventem mogen ze dus allemaal beslissen wat ze de volgende avond willen eten in Erik’s Gondolen.

Na een boeiende dag bij enkele van de grote mediahuizen in Stockholm arriveren we tegen 19u00 te voet bij het restaurant. We nemen de lift naar boven, stoppen even bij de vestiaire en worden naar twee lange tafels geleid. Helaas zitten wij nog in het überklassieke gedeelte en dus niet in het modern gerenoveerde stuk van het restaurant. Als je weet dat we maar twee dagen op voorhand reserveerden, mogen we vooral tevreden zijn dat we nog ergens terecht konden met vijftien man.

Om de kosten wat te drukken, overleg ik meteen met de ober over de wijn. Ter illustratie: de wijnkaart start voor witte wijn aan € 35 per fles en gaat tot € 895, flessen van meer dan € 100 zijn totaal geen uitzondering. Ik vraag de ober om degelijke desalniettemin betaalbare wijnen en zo landen we voor zowel wit als rood in de buurt van Venetië. Meer bepaald bij het Alpha Zeta project: ”C” Chardonnay (440 SEK) voor de fans van wit, ”R” Ripasso (520 SEK) voor de liefhebbers van rood.

Ondertussen verschenen op de tafels al flessen water en deed de brooddame haar ronde met een gevarieerd aanbod van witte en bruine pistolets, sneetjes roggebrood en crackers. De bordjes met boter blijven echter aan de kant staan, maar dat is buiten een zelfredzame man uit het gezelschap gerekend. Hij bezorgt ons instant wat vetstof.

Eerst over de voorgerechten en de te maken keuze.

Hummersoppa (115 SEK)
fänkål, purjolök, belugalinser, dill
Kreeftensoep, venkel, prei, Beluga linzen, dille

Ankleverterrin (160 SEK)
satsumascrème, inkokt pärllök, krispigt kycklingskinn, brioche
Terrine van eendenlever, crème van satsuma, zilveruitjes, krokant kippenvel, brioche

Continue reading

Na Mattias

Een boek van Peter Zantigh

Don’t judge a book by its cover… Soms denk je dan: waarom niet? Want als auteur / NRC-journalist Peter Zantigh deze geslaagde illustratie laat ontwerpen voor zijn derde roman ‘Na Mattias’, dan gaan er wat mij betreft al goede smaak kudos zijn richting uit.

* spoiler alert * Continue reading

De blik van Bourlon

Een boek van Hans Bourlon

Mijn ouders brengen steevast tijdschriften mee als ze langskomen en laatst hoorde daar ook ‘De blik van Bourlon’ bij als extraatje. Deze verzameling van columns die Studio 100 founder Hans Bourlon schreef voor De Tijd zat onlangs gratis bij Knack.

Eerst frons ik mijn wenkbrauwen – “Knack?” – en dan besef ik weer hoe onder constante beweging ons Vlaamse medialandschap blijft: Roularta sprak vorig jaar rond deze tijd af met De Persgroep om hun 50% aandelen in Medialaan te ruilen voor eenzelfde participatie in Mediafin (de uitgever van De Tijd). Zo kwam Medialaan volledig in handen van De Persgroep en nestelde Roularta zich naast Rossel als aandeelhouder van Mediafin. Vandaar een bundels colums uit De Tijd als gratis bijlage bij Knack dus. Sorry voor de niet in mediapolitiek geïnteresseerde bloglezers, ik liet mij even gaan in de wereld waar ik dagdagelijks professioneel in rondhos…

Continue reading

AIRcafé

De kortste weg naar zee leidt ons tot in Cadzand, ook wel een beetje Sergio Town. Gezien we op de middag en met lege maag vertrokken zijn, smeed ik onderweg al het plan om AIRcafé – het loop-gerust-binnen-gedeelte van Sergio’s AIRrepublic – eens te testen. Vorige zomer stonden we er voor een gesloten deur, bijgevolg beginnen mijn oogjes al te blinken wanneer ik van op afstand activiteit op het terras ontwaar. Wat dichterbij kun je niet meer om de vrij luide house beats heen, alsof Cadzand op Ibiza ligt.

Het terras zit vol. Gelukkig vinden we binnen een tafel waarrond twee volwassenen en een buggy passen, zij het een beetje in de looplijnen van de cafégangers. De missie bestaat uit een snelle hap, dus met een suboptimale zitplaats kan ik zeker om.

De menukaart hangt boven de bar en bestellen doe je tevens daar. Ik krijg carte – joepie – blanche van mijn lief en dan slaat tegen mijn eigen gewoontes ineens de twijfel toe. Want eigenlijk wil ik simpelweg alles proberen! Ik zie veel croques (classic of AIR) voorbijkomen, niettemin mag het voor mij toch iets meer zijn. Zo land ik bij shrimp croquettes (€ 12), kimchi cheese fries (€ 12), Moroccan salad (€ 13,50) en witte wijn (€ 4). Heel even waan ik mij trouwens in één van de Frites Atelier vestigingen, want de garnaalkroketten en de frietjes staan daar vermoedelijk eveneens op de kaart. Ter compensatie zal ik mijn eerste bezoek aan de Gentse Frites Atelier nog even uitstellen.

Ik kom terug bij mijn mannen met de wijn en een wachtschijf. Na minder dan een minuut licht die al op: ik reageer wat verrast en terecht, want de kok drukte per ongeluk een fout nummer in. No worries! De schijf licht even later nogmaals op en de sympathieke chef geeft mij een extra bordje krokantjes (voor bij de Marokkaanse salade) mee om zich te excuseren voor zijn kleine vergissing van daarnet.

Continue reading

Mission Masala

Drie keer per jaar organiseren wij pitchdagen om nieuwe imec.istart’ers te reviewen en – hopelijk – te verwelkomen. Een collega stelt voor om de avond tussen de twee pitchdagen in groep iets te gaan eten en geeft aan dat ik mij mag moeien met de restaurantkeuze. Op zich geen cadeau, want uit eten in groep beschouw ik steevast als een uitdaging. Uiteindelijk landen we op een relatief klein gezelschap van vijf personen, omdat de meesten toch verkiezen om na de apéro huiswaarts te trekken. Dan blijkt dat zowel mijn collega als ik al een tijdje watertanden bij elke Instagrampost van Mission Masala, een nieuwe urban Indiër in de buurt van het Antwerpse Zuid. Beslist!

Om te beginnen wil ik meegeven dat ze bij Mission Masala erg sympathiek omgaan met onze lastige vragen: we reserveerden eerst voor zeven personen en maken er de dag zelf vijf van én we bellen in de vooravond om te checken of we vroeger dan onze oorspronkelijke reservatie van 20u00 mogen komen. Uiteindelijk arriveren we na een aperitiefje bij Dansing Chocolat in de Kloosterstraat rond 19u30 op de übergezellige Troonplaats. Dat het rond die tijd vrij donker is, verrast niet voor midden oktober. Wel absoluut atypisch is het feit dat we de ganse avond doorbrengen op het levendige terras. Indian Summer! Of zeg ik beter klimaatopwarming?

Door de donker nam ik geen enkele deftige foto, alleen deze van de menukaart (die meteen aantoont dat het concept hier mooi doorgetrokken wordt) kan er nog mee door. Daarom baseer ik mij voor het vervolg van deze blogpost op de foto’s die Mission Masala zelf postte op hun Instagram @missionmasala en op enkele beelden die ik kreeg van vriendin Caroline D’hont (@avocadovdduivel) die er toevallig onlangs lunchte.

Continue reading