Normale mensen

Een boek van Sally Rooney

Sommige boekcovers grijpen meteen je aandacht, zo ook deze van ‘Normale mensen’. De titel spreekt al aan, want hoe definieer je normale mensen? Daarbij komt nog het beeld van een sardienenblik waarin twee perfect in elkaar passende lichamen liggen. Potje pas, zoals West-Vlamingen zeggen.

Ik liet mij al vaker inspireren door de Bende van het Boek, tegelijk moet ik bekennen dat ik vooral naar hun boekkeuzes keek op Instagram en nooit naar de podcasts luisterde. Tot nu dus. Voor alle duidelijkheid: gelukkig wel nadat ik ‘Normale mensen’ gelezen heb, want ze geven toch vrij veel prijs in de podcast. Ik genoot van hun duobespreking: Sara las ‘De Japanse manier’ van Erin Niimi Longhurs en Trees ‘Normale mensen’. Gestructureerd rond een aantal topics praten ze elk over hun boek. Aanrader!

Intussen weet ik wat Trees van het boek vond (spoiler ‘Het neemt u mee, maar gij neemt het boek niet per se nog mee…’), maar hoe kijk ik naar Sally Rooney’s tweede roman?

Het romantische – en soms schokkend onromantische – verhaal van Connell Waldron en Marianne Sheridan lees ik op korte tijd uit.

Na jarenlang lezen kan ik eigenlijk wel zeggen dat ik mezelf op vlak van boeken lezen niet kan bedriegen: ofwel neemt het me mee en krijgt dat boek prioriteit op elk vrij moment (zo lag ik op een ochtend te lang lezend in bad waardoor ik bijna te laat kwam op onze teambuilding), ofwel lees ik verder op discipline.

Connell en Marianne passen perfect in dat sardienenblik, alleen probeer je als lezer vooral te begrijpen waarom ze dan niet gewoon van happily ever after kunnen doen… Daarvoor moet je hun (familie)geschiedenis kennen en die geeft Sally Rooney met mondjesmaat prijs.

Trees spreekt in de podcast over hoe het boek wordt omschreven als ‘voor twintigers en jonge dertigers’. Met mijn 36 jaar val ik niet meer helemaal in die categorie en toch lukt het met wat inlevingsvermogen (en decors van series op mijn netvlies) om me te laten meeslepen door de thema’s in het boek. Zijn Connell en Marianne voor elkaar gemaakt? En bestaat dat überhaupt, potje pas?

Willem Hiele

Zal ik beginnen met de conclusie? Als duinenhoge verwachtingen moeiteloos omvergeblazen worden, dan kan je niet anders dan gelukkig – en lichtjes beneveld – in slaap vallen…

Dit eetavontuur startte met de nakende sluiting van In De Wulf in 2016 en sindsdien gaan we met ons vierkoppig foodclubje één keer per jaar uitgebreid tafelen. Na In De Wulf stonden La Buvette, Souvenir (afscheid van Ieper – wel bloglink van een eerder bezoekje) en Benoit & Bernard Dewitte op het programma. Rest de vraag waarheen we in 2019 trekken. Ik stel een chef met een Noordzeehart voor die de laatste jaren steeds vaker mijn radar kruist: Willem Hiele. Het naar hem genoemde restaurant ligt in de Koksijdse Pylyserlaan, een straatnaam die ik consequent fout lees als Plezierlaan – en ook dat draagt natuurlijk bij tot die verwachting. Samen met zijn vriendin Shannah Zeebroek (toevallig familie van Kamagurka?) en hun – their words – dreamteam verwelkomen ze eetgasten in een authentiek visserhuisje.

We parkeren tegen 20u00 op de kasseien en wandelen binnen langs het terras. Correcter: het zalig ogende terras op deze zwoele pre-zomeravond. Gelukkig nam mijn gezelschap meer foto’s van de omgeving dan ik.

Geef toe, wat een plaatje! De buitenkeuken blijkt trouwens gloednieuw.

Aan de dakgoot hangt vis te drogen.

Continue reading

Taal voor de leuk

Een boek van Paulien Cornelisse

Haar vierde boek en meteen ook het vierde dat ik lees. Taal is zeg maar echt mijn ding en De verwarde cavia kregen van mij het maximum aantal sterren – vijf namelijk – op Goodreads, En dan nog iets een nog steeds stevige vier. Misschien ben ik strenger geworden, maar aan haar derde en nieuwste taalboek (daar hoort ‘De verwarde cavia’ niet bij) ‘Taal voor de leuk’ deel ik slechts drie sterren uit…

Waarom? Want na het zien van haar zaalshow vijf jaar geleden schreef ik zelfs een blogpost over Waarom Paulien Cornelisse en ik best wel vriendinnen zouden kunnen zijn. Dat gevoel blijft overeind, wel moeten vriendinnen eerlijk tegen elkaar kunnen zijn…

‘Taal voor de leuk’ gaat verder in onvervalste Cornelisse-stijl, alleen vind ik het soms iets te veel van hetzelfde. Bovendien zijn de kortste stukjes een paar zinnen, de langste twee pagina’s. Daardoor krijg ik net iets te vaak het gevoel in een wagen te zitten die telkens keihard optrekt en vervolgens keer op keer bruusk remt. Ik herinner me eerlijk gezegd niet meer hoe lang de stukjes in haar andere taalboeken waren, maar nu stoor ik mij er duidelijk een aantal keer aan.

Mijn favoriete mini-verhaaltjes gaan over twee half-werkgerelateerde zaken. In ‘Héél blauw’ refereert ze naar de Insights Discovery oefening waarbij teamleden gecategoriseerd worden volgens vier kleuren (rood, blauw, geel, groen – mijn persoonlijk volgorde overigens). Ook bij mijn werkgever imec kregen we dus allemaal een kleurlabel en Cornelisse verwondert zich over hoe die kleuren (en waar ze naar refereren) tevens in het gewone leven ingeburgerd geraken…

In ‘Druk druk druk’ komt ze tot de constatatie dat het niet langer done is om alsmaar te benadrukken hoe druk je het hebt. Neen, het leven is niet minder druk geworden. Alleen zeg je dat nu gewoon minder. Het kan nog wel, maar dan zeg je volgens haar eerder ‘Druk, maar lèuk-druk!’.

Grappig mens! Niettemin mag ze van mij in haar volgende boek de stukjes iets langer uitspinnen…

Cadeaubon Gent

Via Twitter – ja, dat social medium bestaat nog – kreeg ik een DM: of ik op mijn blog iets wou doen met een Cadeaubon Gent. Na even nadenken, een Skypegesprek en wat e-mailverkeer stemde ik toe… De digitale bon met een waarde van € 100 zat niet veel later in mijn mailbox, de geprinte versie stak na enkele dagen in mijn brievenbus.

Dankjewel aan Cadeaubon Gent voor deze wijze traktatie!

Mijn initiële struggle

Het duurde even vooraleer ik op gang kwam met mijn cadeau van Cadeaubon Gent en dus postte ik er dit over op Facebook & Instagram…

Jarenlang zeg ik consequent neen tegen vragen om sponsored stuff te doen op mijn blog en de kanalen die erheen leiden. Heel soms zei ik toch ja (zoals dat etentje in ‘t Spaans Dak, dat weekendje in Spa of die Eete Dooze van J.E.F.), om dan achteraf telkens spijt of stress te voelen. Lever ik wel snel genoeg op, naast dat drukke hoofd- en (ondertussen ex-)bijberoep? Voldoet dit aan de verwachtingen van de opdrachtgever? Is dit de optimale besteding van mijn kostbare vrije tijd? Voel ik me vrij? Soit, lang verhaal kort… Recent liet ik mij nog eens overhalen door de mannen van Cadeaubon Gent! En eerlijk? Ik voel de stress alweer… 🙈 Daarnet stond ik bij Piet Moodshop om ‘gewoon iets voor mezelf’ te kiezen en ik voelde atypisch-Elise-keuzestress. Als dat maar goed komt… Soon (hopelijk) on the blog! 😅 #blogjevolgt #cadeaubongent

Zelfverwennerijtjes

Na diep nadenken over of ik nu iets moois wou van Piet Moodshop, Au Bon Marché, L’Amuzette of toch liever wat consumeerde bij Café Congé, gaf ik mijn € 100 uiteindelijk uit op twee plaatsen.

Lunch bij Luv L’Oeuf

Lunch bij Luv L’Oeuf

Het eerste deel spendeerde ik aan een lunch met een vriendin bij Luv L’Oeuf, inmiddels mijn derde bezoekje aan deze plek met all day breakfast als concept. De vorige keren proefde ik de shakshuka en de avocado toast, telkens met zoetepatatfrietjes als te delen bijgerechtje. Ook dit keer kon ik niet aan de lokroep van de zoete aardappel weerstaan… Verder zwicht ik voor de hartige cheddarwafel Tijuana, met ondermeer pulled pork. In combinatie met de frietjes een behoorlijke bom! Aan de overkant van de tafel zit trouwens iemand met een heel andere – veel zoetere – smaak dan mezelf en zij vult haar lunchmaag met classic pancakes en yoghurt met blauwe bessen. Zij neemt het all day breakfast concept dus héél serieus.

Het betalen met de cadeaubon verloopt overigens supervlot. De dame achter de kassa vult de 12-cijferige code in en schrijft op de bon dat er mij nog € 55 van de originele € 100 rest.

Armbandjes bij Au Bon Marché

Armbandjes bij Au Bon Marché

In de Gentse Hoornstraat is er één etalage waar ik steevast bij blijf hangen… Logisch, want bij Au Bon Marché verkopen ze zot veel moois: juwelen, handtassen, sjaals en zo. Omdat mijn vaste armband (ooit ook bij Au Bon Marché gekocht, voor de volledigheid) slijtagesporen begint te vertonen, besluit ik om een waardige vervanger te zoeken. Ik wandel er heen tijdens de lunchpauze van een intensieve werkdag en merk dat ik even tijd en ruimte vergeet wanneer ik de verschillende armbandopties rustig afweeg. Uiteindelijk wandel ik buiten met niet één maar twee nieuwe armbanden: iets stoers en iets frivools.

Ook hier wissel ik de bon vlotjes in en betaal ik een kleine opleg omdat ik met mijn twee juwelen de restwaarde van € 55 overschreden heb. Met een brede glimlach op m’n gezicht trek ik terug naar mijn bureau…

Een lunch en een juwelenvangst later denk ik ‘That’s 100 euro well spent‘. Een laatste keer merci, Cadeaubon Gent!

Kumiko

Waar gaat een mens eten vóór een optreden – meer bepaald dé Ideal Crash tour van dEUS – in de Ancienne Belgique? Ik denk aan iets vlots en dus kom je al snel in de buurt van het Sint-Katelijneplein uit bij pakweg spaghetti (Monk), burgers (Ellis Gourmet Burger), frietjes (Frites Atelier) of rice paper rolls (Knees To Chin). Mijn vriend geeft echter aan het gezond te willen houden. Okay, point taken! Iets langere online research brengt mij bij een blogpost van Sas Kookt! en zo bots ik op Kumiko in de Aalststraat dat zij omschrijft als ‘lekker Aziatisch, heerlijke binnentuin, hipsters die je er wel bij moet nemen’… Hipsters, no problemo. Ik haal wel even mijn witte sportsokken die ik bij mijn Wado sneakers kreeg uit de lade.

Nadat de babysit arriveert, reppen wij ons naar een parking in de Dansaertstraat en vervolgens naar het ruime binnenterras van Kumiko. We lopen eerst door het binnengedeelte waar enkele mensen van een bedrijfsevenement – herkenbaar aan hun badge – de genodigden verwelkomen. Wij zijn hier echter voor een tête-à-tête en zetten dus koers naar een vrije tafel in de buitenlucht. Daar krijgen we de menu- en drankkaart van onze buren.

In de auto maakte ik al deels mijn keuze op basis van het menu op hun website: ik voel die avond minder voor ramen, burger of salade. De donburibowl of hot rice with various toppings – daarentegen… Zelf kies ik voor de kipversie met extra ei en extra kimchi, wat voor een totaalprijs van € 16 zorgt. De overkant volgt ongeveer mijn keuze, alleen wordt de kip ingeruild voor varken. Daarnaast moet ik me inhouden om niet al te veel sides te bestellen: uiteindelijk land ik bij gyoza chicken & vegetables (€ 5,50 voor 5 stuks) en octopus balls (€ 5 voor 4 stuks). Aan die laatste hou ik een bijzonder smakelijke Takumi herinnering over, dus kon ik ze onmogelijk negeren op de menukaart.

Bestellen en meteen ook betalen – handig voor pre-concert-food! – doe je aan de bar. Daar krijg je zo’n oplichtende schijf mee en meteen ook de gekozen drank: in ons geval een flesje rosé Chateau Fontarèche uit de Corbières (€ 20).

Met iets meer tijd zou ik wellicht eerst de sides en dan de gerechten doorgeven, want bij het oplichten van de schijf staat alles – zoals verwacht – in één keer klaar op de toog. Geen nood! Ik vul het houten dienblad en breng de vier borden naar buiten. Later moeten we nog even terugkeren voor bestek en chopsticks in eerste instantie en nogmaals voor de sausjes.

Daarover een klein minpuntje: die à volonté beschikbare sauzen kunnen vrij getankt worden, helaas worden ze niet gelabeld en moet je dus wat blind vertrouwen. Mayonaise en ketchup horen wel thuis bij burgers, maar uiteraard niet bij onze donburi. Ik vind wel een soort zoete chilisaus en een soort srirachamayo, alleen zou ik pure sojasaus en stevige sriracha hier wel appreciëren.

Continue reading