Dit is hoe het ging

Een boek van Astrid Boonstoppel

Eerlijk gezegd weet ik niet meer exact waar ik dit boek oppikte, wel staat het buiten kijf waarom: de titel… De laatste keer dat ik die titelvoorkeur omschreef, moet van bij Niet dat het iets uitmaakt zijn geweest.

You had me at the title… Want ik heb een zwak voor een bepaald soort titel. Hoe kan ze omschrijven? Ze zijn doorgaans eerder lang en bevatten een humoristische of dramatische ondertoon. Denk aan De 100-jarige man die uit het raam klom en verdweenDe cursus ‘omgaan met teleurstellingen’ gaat wederom niet doorDe wonderbaarlijke reis van de fakir die vastzat in een IKEA-kast of Hoe ik nimmer de Ronde van Frankrijk voor min-twaalfjarigen won. Ik denk dat jullie nu wel begrijpen waar ik op doel.

Net zoals bij Bert Moerman (de auteur van ‘Niet dat het iets uitmaakt’) waag ik me hier aan een debuutroman. Dit keer eentje van Astrid Boonstoppel, een leeftijdsgenote (1983) van me uit Rotterdam.

SPOILER ALERT

In ‘Dit is hoe het ging’ vertelt Cato Schmidt letterlijk hoe het gegaan is, hoe het zover is kunnen komen. Hoever? Dat zou té veel spoilen zijn…

Cato Schmidt verhuist met haar ouders van Rotterdam naar Groenbeek. Officieel voor het werk van de vader des huizes, de echte reden voor de beslissing van meneer en mevrouw Schmidt ligt echter bij Cato zelf: op haar Rotterdamse school kreeg ze het hard te verduren van een groepje pesters geleid door Lianne. Een nieuwe school, een nieuwe kans. Die grijpt Cato met beide handen, zeker wanneer de populaire Vic vanaf dag één besluit om haar in hun vriendinnengroepje op te nemen.

Thuis bij haar ouders of bij haar ogenschijnlijk perfecte zusje Hanne kan Cato doorgaans haar diepste gevoelens niet kwijt. Wel kan ze terecht bij Adrian, een zeven jaar oudere jongen die ze online leerde kennen en tot ver in het verhaal nooit ontmoette.

Als lezer weet je meteen dat dit verhaal niet goed zal aflopen, alleen duurt het bij mij tot meer dan halfweg vooraleer ik echt doorheb wat er zal gebeuren. Enigszins hoop je nog dat de dingen niet zullen gaan zoals ze zullen gaan, maar je weet tegelijkertijd wel beter.

Zuru Zuru

Een nieuwe ramenbar in town, daar moet ik heen! Zuru Zuru is het geesteskind van Nick Hofman, volgens hun Facebookpagina een man die al sinds zijn jeugd interesse toont voor de Japanse cultuur en zich liet opleiden tot ramenchef in Yokohama (Japan). Zuru Zuru is trouwens de Japanse beschrijving voor het slurpende geluid bij het eten van noedels – iets wat wij in onze Belgische eettraditie grappig genoeg als onbeleefd beschouwen. Onlangs liet ik me vrij lyrisch uit over een Antwerpse ramen hotspot – meer bepaald Takumi, dus ik ben bijzonder benieuwd of ik dit keer ook zo laaiend naar buiten wandel…

Mijn gezelschap bestaat uit ex-collega en inmiddels vriendin Jole die er in de buurt werkt. Ik arriveer als eerste en bots meteen op een indrukwekkende muurtekening van een ramenmonster. Mooi gedaan! Omdat ik niet meteen wordt aangesproken, blijf ik een beetje dralen tussen eettoog of tafeltje bij het raam aan de straatkant. Jole komt binnen en verkiest veel licht, dus installeren we ons aan de tafel.

Continue reading

Bistro Du Port

Uit eten met mijn ouders, vriend, zus en schoonbroer, dat moet van vóór de kleinkinderen (vier stuks inmiddels: Noor, Siem, Georges, Isa) geleden zijn… We grijpen vaderdag als kans om de draad terug op te pikken en mijn moeder reserveert – zonder medeweten van de gevierde vader – bij Bistro Du Port aan de Kaai in Nieuwpoort. Ooit aten we er al met mijn ouders, het is echter zo lang geleden dat het dateert uit mijn pre-blog-tijdperk. Zij komen er echter regelmatig en behoren (deels door hun goede vrienden die op een boogscheut wonen) vandaag tot het vast cliënteel.

Mijn vriend en ik arriveren als eerste. Dat overkomt ons wel vaker, omdat wij doorgaans van het verst moeten komen en dan wat filebuffer incalculeren. We krijgen een rechthoekige tafel centraal in het restaurant en vullen onze wachttijd met een uitgebreide inspectie van de kaart. Eerlijk is eerlijk: we piepten vooraf ook al even op de website, zo zijn we wel. Eens het gezelschap compleet wordt er afgestemd over hoe we het aanpakken (menu / enkel hoofdgerecht / voor- en hoofdgerecht). De pater familias stelt voor om à la carte elk een voor- en hoofdgerecht te kiezen. Ondertussen bestelt hij een fles champagne Pommery Brut Royal (€ 85) als aperitief en wij stribbelen niet tegen…

Twijfel, twijfel, twijfel. Ga ik voor de karnemelkpuree met handgepelde Nieuwpoortse garnalen en hazelnootboter (€ 18 – zwaar!) of king krab uit de Beringzee · zachte look · limoen (€ 32 – duur!). Gezien het gezelschap in een royale bui verkeert – met voorgerechten als oesters en kreeft in gedachten – besluit ik om toch voor de krab te kiezen.

Mijn vader selecteert de witte wijn: Mâcon-Fuissé ‘Le Moulin Du Pont’ van het domein Auvigue (€ 37). Deze wijn dronken ze al eerder bij Bistro Du Port en qua prijscategorie zit hij ergens rond de mediaan. Helemaal mijn ding trouwens! Wel moet ik toegeven dat ik achteraf even moest verifiëren bij mijn vader welke wijn we precies dronken. Vaderdag is inmiddels alweer meer dan een maand geleden en ik maakte ter plaatse geen wijnnota’s. Dat is dus het nadeel van blogachterstand oplopen…

Continue reading

Over Lagio Maggiore – en ook een beetje over Lago di Mergozzo en Lago d’Orta

Het had wat voeten in de aarde om een zomerbestemming voor 2019 te selecteren… We dachten eerst aan Griekenland, maar is twee keer vliegen per jaar (in maart vlogen we al naar Lanzarote) nog wel okay en kosten vliegtickets in het hoogseizoen niet belachelijk veel geld? Daarna smeden we een plan om dicht bij huis te blijven op de Waddeneilanden, daar zou mijn vriend leren kitesurfen. Helaas bleken we in mei toch vrij laat om nog een vakantiehuisje naar onze meug te vinden en was de overzet (met auto) op de vooropgestelde data reeds uitverkocht. Vervolgens richten we onze pijlen zuidelijker, richting Italië en meer bepaald het noorden van dat land. We wilden niet té ver rijden, bij voorkeur niet meer dan duizend kilometer en zo landen we in de provincies Piemonte, Lombardije of Ligurië.

We zoeken dus een verblijf voor tien nachten, liefst max € 1000 en met een beetje karakter. Een zwembad mag, maar is geen must. Uren, dagen, weken later hakken na zeker 500 à 1000 huisjes – niet overdreven! – gecheckt te hebben op Airbnb, Booking.com, Hotels.com en HomeAway de knoop door: het wordt dit charmante verblijf met tuin en zicht op Lago Maggiore in het dorpje Fosseno, 10 minuten bergopwaarts ten opzichte van het meer.

Heen reden we in twee dagen, met een niet op voorhand gereserveerde tussenstop bij Hotel Erica (Langenbruck, Zwitserland) na 674 km. Terug deden we wegens een hypervlotte heenrit in één snok.

Waarmee vulden we onze dagen?

  • Uiteraard met lekker – Italiaans! – eten… What else? Van de tien avonden aten we er zes in ons huisje en vier op restaurant: drie keer bij onze favoriet Gatto Blu om de hoek en één keer pizza bij Canton Mezzo. Een drietal keer lunchten we ergens onderweg. En tijdens de thuisavonden staken we steevast de barbecue aan om vlees en groenten te grillen. Op de Facebookpagina van deze blog staat een album getiteld Mangiare around Lago Maggiore.
Gegrilde groenten met burrata
Inktvis met aardappelen en erwten (bij Gatto Blu)
Puntine arrosto (bij La Pagoda in Poggio Radioso)
  • In dat zalige vakantiehuisje chillen en ook wel deels het tempo van onze Georges (ergens tussen anderhalf en twee jaar oud) volgen.
  • Zwemmen in het meer. Sowieso in Lago Maggiore, maar ook in Lago di Mergozzo – overigens echt een mooi stadje… Georges verkoos zijn rubberbootje steevast boven zwemmen en mijn vriend peddelde op Lago di Mergozzo een uurtje rond in een kano.
  • Fietsen rond Lago d’Orta met ebikes, in totaal zo’n 40 kilometer met een stralende – en af en toe induttende – zoon achterop.
  • Villa Pallavicino bezoeken, een villa nabij Stresa met indrukwekkende tuinen en nogal wat diertjes (geiten, herten, lama’s, wasberen, kangoeroes en veel vogels).

Welke dagvullingen vielen wat tegen?

  • Wandelen in de bergen. We hebben nog steeds de draagzak van bij de geboorte die een baby tot 20 kg kan dragen, alleen vindt hij het niet meer zo fijn om midden op de dag zo dicht tegen papa of mama gedragen te worden. Daarom gaan we voor een volgende reis om zoek naar zo’n rugzak waar hij veel vrijer in kan bewegen. Hopelijk kunnen we dan terug iets meer dan 1 km GR (Grote Routepaden, aangeduid met rood-witte strepen in gans Europa) afleggen…
  • Dé toeristische attractie van Lago Maggiore: de Borromeïsche eilanden genaamd Isola Bella, Isola Madre en Isola dei Pescatori. We kochten bij Villa Pallavicino een combiticket voor een bezoek aan de paleizen op Isola Bella en Isola Madre. We scheepten een paar dagen later in naar Isola Bella, maar vonden het eiland zo ontzettend toeristisch (en ontoegankelijk met een buggy) dat we een half uur later al naar het vasteland terugkeerden – zonder naar het tweede eiland door te reizen. We zetten vervolgens koers naar ons favoriete plekje aan Lago di Mergozzo en brachten daar de rest van de namiddag door. Sowieso de juiste beslissing, ook al durf ik die soms minder snel nemen dan mijn wederhelft! In dezelfde adem namen we ons ook voor om niet met de kabellift naar de top van de Mottarone te stijgen.

Een nieuwe streek van Italië ontdekken is altijd een waar genoegen… Enkel de muggen en de tourist traps kan ik aanhalen als minpuntjes. Het dolce far niente leven in een rustig Italiaans dorp met een zalig authentiek restaurantje – ‘circolo recreativo’ om specifieker te zijn – om de hoek beviel ons meer dan een beetje. Totaal anders dan ons Canarische verblijf in the middle of nowhere op Lanzarote, niettemin minstens even hard ons ding.

Radu takes over | pop-up @ Souvenir

Als een chef (Vilhjalmur Sigurdarson) een maand lang (van 1 tot 31 juli 2019) de keuken van zijn restaurant (Souvenir) aan zijn sous-chef (Radu Iliescu) overlaat, dan mag je stellen dat hij er alle vertrouwen in heeft… Mag ik al spoilen? Dat vertrouwen is meer dan terecht.

Radu takes over – #radutakesover – en dat voor een volle zomermaand inclusief Gentse Feesten en zonder terras. Dat is moedig en laat ons moed nu net appreciëren. Alsook de uitnodiging om van Radu’s kunsten te komen proeven. Graag!

Radu kookt ’s middags drie gangen voor € 33 en ’s avonds vier gangen voor € 44. Daarnaast kunnen een aantal snacks en menu-uitbreidingen toegevoegd worden aan de basisbestelling. We laten ons doorheen de ganse avond leiden en besluiten om enkel volmondig ‘JA!’ te zeggen.

We starten met picon vin blanc (€ 9) voor mijn vriend en cava Saniger Loxarel met een scheutje rabarbervermout (€ 12) voor mij. Niet veel later komt onze tafel vol te staan met een indrukwekkende line-up snacks…

tempura van sjalot en mayonaise van gefermenteerde witte kool

ravioli van koolrabi & gerookte makreel

varkensterrine, pickles, prei-olie

komkommersalade met bottarga, stekelbes en platte kaas

Continue reading