Frituur Tartaar

Je hebt frietjes en je hebt frietjes frietjes. Op aanraden van een collega ga ik bij de laatste categorie langs in de Gentse Heilige Geeststraat: Frituur Tartaar. Ik herinner mij dat de frietboer enkele jaren geleden startte, op een moment dat de ene na de andere haute friture – samen met nog andere haute fastfood – oppopte. Zoals dat gaat met hypes, verdwenen inmiddels alweer een deel van die luxueuse frietzaken, Frituur Tartaar hield klaarblijkelijk stand.

Ik wandel er op een vrijdagmiddag naartoe tijdens de middagpauze. Dat is het voordeel van een bureau op het vierde verdiep van De Krook: alles in het centrum ligt op wandelafstand.  Bij het binnenkomen ervaar je meteen dat tikje meer stijl: hier geen foute neonlichten of televisieschermen. Het meest opvallende decoratieve element in Frituur Tartaar? Dat is ongetwijfeld de menukaart! Tegen de muren hangen houten latjes met daarop letterbordjes die Scrabblegewijs (zij het enkel horizontaal) het menu vormen.

Mijn aandacht gaat meteen naar de variaties op frikandel special: van frikandel chili tomaat tot special curry, alleen besluit ik om mijn stad te eren met de frikandel gantoise (€ 3,10). Ik proef mayonaise, mosterd, gedroogde uitjes en augurken en stel me de vraag waarom eigenlijk niet meer frituren al op het idee zijn gekomen om te gaan experimenteren met de frikandel special. Tot nog toe houden ze het doorgaans bij de vraag ‘Tomaten- of curryketchup?’… En een klant die niet zo’n fan is van opspelende ajuin durft die wel eens te vervangen door gedroogde uitjes die hij of zij in Bickyland leerde kennen.

Continue reading

Takumi

Vooraleer ik start met het schrijven van deze resto review tik ik ‘ramen’ in het zoekvenster van mijn blog. Instant scroll ik doorheen nogal wat ramenherinneringen: Nanaban (Zaventem), Eetramen (Gent), Umamido (Zurenborg en Flagey), Golden Gai (Gent), … Stuk voor stuk smakelijke souvenirs, niettemin – spoiler alert – krijgt Takumi op de Antwerpse Marnixplaats mijn persoonlijke label van ‘best ramen ever’. Misschien nog even toelichten dat ik nog nooit in Japan noedels slurpte, dus Takumi moet enkel op Belgische bodem concurreren.

Mijn collega wacht mij iets na 12u00 op. Controlefreaks als we zijn, vragen we ons af of er plaats zal zijn in deze ramenbar waar je niet kan reserveren… Onnodig gestress zo blijkt, want bij mijn aankomst zijn er slechts twee tafeltjes bezet.

Continue reading

Hümm

Kikkererwten in de hoofdrol, met dit concept startten de laatste jaren nogal wat eethuizen – zeker in het Antwerpse: denk maar aan Chickpea, Middle Eats en Hümm. De tweede Hümm locatie opende ongeveer een half jaar geleden op de populaire Dageraadplaats; ik spreek er met een Zurenborgse vriend af voor de lunch.

Ons tijdstip van afspraak (13:15) ligt iets later dan bij de gemiddelde luncher, waardoor de paar bezette tafels eigenlijk al aan het afronden zijn wanneer ik binnenwandel. Gelukkig blijft Hümm doorlopend open tot ’s avonds laat en komt er bijgevolg geen tijdsdruk om de hoek loeren. Ze doen er trouwens niet aan reservaties, met als gevolg dat ik op deze superzonnige lentedag even twijfel om toch voor een plek te gaan die binnen het bereik van de zonnestralen ligt. Maar goed, we stick to the plan en het moet gezegd dat het aangenaam vertoeven is op de ingesloten stadskoer – ook al zit ik er en serieuze poos helemaal alleen. Geen erg, want met zo’n stijlvol interieur inspecteren ben ik wel even zoet…

Continue reading

Villa Anamma

Een vriendin tipt mij over het nieuwste initiatief van de mensen achter Copacobana – een jaarlijks gratis festival in het Rozebroekenpark: ze openden een tijd geleden Villa Anamma in kasteel Carelshof. Dat kasteel in Sint-Amandsberg herinner ik mij van een iMinds teambuilding met cocktailshaken en salsadansen. Het blijkt inmiddels het tweede horeca-avontuur van team Copacabana, want ze startten en stopten ooit Copa Café in datzelfde Sint-Amandsberg.

Continue reading

Lanzarote – het eiland van Manrique, mojo en meer

Ik geef het toe, het is de schuld van Pascale Naessens – mijn ex-werkgeefster in bijberoep – dat ik per se eens naar Lanzarote wou… Haar Paul Jambers schreef ooit ‘Verliefd op Lanzarote‘ voor een Feeling Gold special. Dat artikel trok me helemaal over de streep om Lanzarote op mijn lijstje met vakantiebestemmingen te zetten. En nu onze bijna anderhalf jaar oude zoon nog niet op een snowboard kan staan, leek ons een weekje zon in plaats van sneeuw (uiteraard ook wel vaak in combinatie met zon) ideaal.

Manrique, mojo en meer…

Wat ik geweldig vond aan Lanzarote?

  • César Manrique, zonder twijfel. De kunstenaar / architect wordt de beschermengel van het eiland genoemd. Hij zorgde er onder andere voor dat hoogbouw verboden is en dat alle huisjes witgeschilderd blijven. Daarenboven kun je er de Jameos Del Agua, Mirador Del Rio en zoveel meer huizen / musea / kunstwerken van zijn hand bezoeken. Dat vind ik dus het allergeweldigste aan Lanzarote: het is een eiland met meer dan zon, zee en strand. Er is ook dat streepje cultuur.
  • Bij ying hoort yang, bij cultuur hoort natuur. Ook die blijkt op Lanzarote intrigerend mooi: vulkanisch, ruw, gevarieerd. Wat wil een toerist nog meer?
  • De eeuwige lente. Met Georges zijn de temperaturen daar ideaal.
  • Véél lekkere vis, want we zitten tenslotte op een eiland.

En waren er misschien ook minpuntjes?

  • Om op dat klimaat terug te komen: in het noorden staat er telkens een windje. Voor ons heel aangenaam, maar de zoon moet wel steeds gepast ingepakt worden.
  • Wij verbleven dus in het noorden en op die manier gelukkig ver genoeg van stadjes die iets te veel naar massatoerisme beginnen te ruiken (denk all-in-hotels en zo).
  • De menukaarten in de restaurant lijken wel héél erg goed op elkaar. Na een weekje ken je de voorgerechten bijna uit het hoofd: pimientos de padron, puntillas de calamar, croquetas de pescado, … Met als gevolg dat we de laatste avond bij de lokale Italiaan aan tafel schoven. Steengoede pizza overigens!
  • Wellicht een beetje fout om dit bij de minpuntjes op te lijsten, maar toch… Té veel (troepen) wielertoeristen, waardoor op de Lanzarotiaanse wegen soms gevaarlijke toestanden ontstaan.

Allen daarheen zou ik zeggen, maar ook weer niet allemaal tegelijkertijd…