Normale mensen

Een boek van Sally Rooney

Sommige boekcovers grijpen meteen je aandacht, zo ook deze van ‘Normale mensen’. De titel spreekt al aan, want hoe definieer je normale mensen? Daarbij komt nog het beeld van een sardienenblik waarin twee perfect in elkaar passende lichamen liggen. Potje pas, zoals West-Vlamingen zeggen.

Ik liet mij al vaker inspireren door de Bende van het Boek, tegelijk moet ik bekennen dat ik vooral naar hun boekkeuzes keek op Instagram en nooit naar de podcasts luisterde. Tot nu dus. Voor alle duidelijkheid: gelukkig wel nadat ik ‘Normale mensen’ gelezen heb, want ze geven toch vrij veel prijs in de podcast. Ik genoot van hun duobespreking: Sara las ‘De Japanse manier’ van Erin Niimi Longhurs en Trees ‘Normale mensen’. Gestructureerd rond een aantal topics praten ze elk over hun boek. Aanrader!

Intussen weet ik wat Trees van het boek vond (spoiler ‘Het neemt u mee, maar gij neemt het boek niet per se nog mee…’), maar hoe kijk ik naar Sally Rooney’s tweede roman?

Het romantische – en soms schokkend onromantische – verhaal van Connell Waldron en Marianne Sheridan lees ik op korte tijd uit.

Na jarenlang lezen kan ik eigenlijk wel zeggen dat ik mezelf op vlak van boeken lezen niet kan bedriegen: ofwel neemt het me mee en krijgt dat boek prioriteit op elk vrij moment (zo lag ik op een ochtend te lang lezend in bad waardoor ik bijna te laat kwam op onze teambuilding), ofwel lees ik verder op discipline.

Connell en Marianne passen perfect in dat sardienenblik, alleen probeer je als lezer vooral te begrijpen waarom ze dan niet gewoon van happily ever after kunnen doen… Daarvoor moet je hun (familie)geschiedenis kennen en die geeft Sally Rooney met mondjesmaat prijs.

Trees spreekt in de podcast over hoe het boek wordt omschreven als ‘voor twintigers en jonge dertigers’. Met mijn 36 jaar val ik niet meer helemaal in die categorie en toch lukt het met wat inlevingsvermogen (en decors van series op mijn netvlies) om me te laten meeslepen door de thema’s in het boek. Zijn Connell en Marianne voor elkaar gemaakt? En bestaat dat überhaupt, potje pas?

Taal voor de leuk

Een boek van Paulien Cornelisse

Haar vierde boek en meteen ook het vierde dat ik lees. Taal is zeg maar echt mijn ding en De verwarde cavia kregen van mij het maximum aantal sterren – vijf namelijk – op Goodreads, En dan nog iets een nog steeds stevige vier. Misschien ben ik strenger geworden, maar aan haar derde en nieuwste taalboek (daar hoort ‘De verwarde cavia’ niet bij) ‘Taal voor de leuk’ deel ik slechts drie sterren uit…

Waarom? Want na het zien van haar zaalshow vijf jaar geleden schreef ik zelfs een blogpost over Waarom Paulien Cornelisse en ik best wel vriendinnen zouden kunnen zijn. Dat gevoel blijft overeind, wel moeten vriendinnen eerlijk tegen elkaar kunnen zijn…

‘Taal voor de leuk’ gaat verder in onvervalste Cornelisse-stijl, alleen vind ik het soms iets te veel van hetzelfde. Bovendien zijn de kortste stukjes een paar zinnen, de langste twee pagina’s. Daardoor krijg ik net iets te vaak het gevoel in een wagen te zitten die telkens keihard optrekt en vervolgens keer op keer bruusk remt. Ik herinner me eerlijk gezegd niet meer hoe lang de stukjes in haar andere taalboeken waren, maar nu stoor ik mij er duidelijk een aantal keer aan.

Mijn favoriete mini-verhaaltjes gaan over twee half-werkgerelateerde zaken. In ‘Héél blauw’ refereert ze naar de Insights Discovery oefening waarbij teamleden gecategoriseerd worden volgens vier kleuren (rood, blauw, geel, groen – mijn persoonlijk volgorde overigens). Ook bij mijn werkgever imec kregen we dus allemaal een kleurlabel en Cornelisse verwondert zich over hoe die kleuren (en waar ze naar refereren) tevens in het gewone leven ingeburgerd geraken…

In ‘Druk druk druk’ komt ze tot de constatatie dat het niet langer done is om alsmaar te benadrukken hoe druk je het hebt. Neen, het leven is niet minder druk geworden. Alleen zeg je dat nu gewoon minder. Het kan nog wel, maar dan zeg je volgens haar eerder ‘Druk, maar lèuk-druk!’.

Grappig mens! Niettemin mag ze van mij in haar volgende boek de stukjes iets langer uitspinnen…

Cadeaubon Gent

Via Twitter – ja, dat social medium bestaat nog – kreeg ik een DM: of ik op mijn blog iets wou doen met een Cadeaubon Gent. Na even nadenken, een Skypegesprek en wat e-mailverkeer stemde ik toe… De digitale bon met een waarde van € 100 zat niet veel later in mijn mailbox, de geprinte versie stak na enkele dagen in mijn brievenbus.

Dankjewel aan Cadeaubon Gent voor deze wijze traktatie!

Mijn initiële struggle

Het duurde even vooraleer ik op gang kwam met mijn cadeau van Cadeaubon Gent en dus postte ik er dit over op Facebook & Instagram…

Jarenlang zeg ik consequent neen tegen vragen om sponsored stuff te doen op mijn blog en de kanalen die erheen leiden. Heel soms zei ik toch ja (zoals dat etentje in ‘t Spaans Dak, dat weekendje in Spa of die Eete Dooze van J.E.F.), om dan achteraf telkens spijt of stress te voelen. Lever ik wel snel genoeg op, naast dat drukke hoofd- en (ondertussen ex-)bijberoep? Voldoet dit aan de verwachtingen van de opdrachtgever? Is dit de optimale besteding van mijn kostbare vrije tijd? Voel ik me vrij? Soit, lang verhaal kort… Recent liet ik mij nog eens overhalen door de mannen van Cadeaubon Gent! En eerlijk? Ik voel de stress alweer… 🙈 Daarnet stond ik bij Piet Moodshop om ‘gewoon iets voor mezelf’ te kiezen en ik voelde atypisch-Elise-keuzestress. Als dat maar goed komt… Soon (hopelijk) on the blog! 😅 #blogjevolgt #cadeaubongent

Zelfverwennerijtjes

Na diep nadenken over of ik nu iets moois wou van Piet Moodshop, Au Bon Marché, L’Amuzette of toch liever wat consumeerde bij Café Congé, gaf ik mijn € 100 uiteindelijk uit op twee plaatsen.

Lunch bij Luv L’Oeuf

Lunch bij Luv L’Oeuf

Het eerste deel spendeerde ik aan een lunch met een vriendin bij Luv L’Oeuf, inmiddels mijn derde bezoekje aan deze plek met all day breakfast als concept. De vorige keren proefde ik de shakshuka en de avocado toast, telkens met zoetepatatfrietjes als te delen bijgerechtje. Ook dit keer kon ik niet aan de lokroep van de zoete aardappel weerstaan… Verder zwicht ik voor de hartige cheddarwafel Tijuana, met ondermeer pulled pork. In combinatie met de frietjes een behoorlijke bom! Aan de overkant van de tafel zit trouwens iemand met een heel andere – veel zoetere – smaak dan mezelf en zij vult haar lunchmaag met classic pancakes en yoghurt met blauwe bessen. Zij neemt het all day breakfast concept dus héél serieus.

Het betalen met de cadeaubon verloopt overigens supervlot. De dame achter de kassa vult de 12-cijferige code in en schrijft op de bon dat er mij nog € 55 van de originele € 100 rest.

Armbandjes bij Au Bon Marché

Armbandjes bij Au Bon Marché

In de Gentse Hoornstraat is er één etalage waar ik steevast bij blijf hangen… Logisch, want bij Au Bon Marché verkopen ze zot veel moois: juwelen, handtassen, sjaals en zo. Omdat mijn vaste armband (ooit ook bij Au Bon Marché gekocht, voor de volledigheid) slijtagesporen begint te vertonen, besluit ik om een waardige vervanger te zoeken. Ik wandel er heen tijdens de lunchpauze van een intensieve werkdag en merk dat ik even tijd en ruimte vergeet wanneer ik de verschillende armbandopties rustig afweeg. Uiteindelijk wandel ik buiten met niet één maar twee nieuwe armbanden: iets stoers en iets frivools.

Ook hier wissel ik de bon vlotjes in en betaal ik een kleine opleg omdat ik met mijn twee juwelen de restwaarde van € 55 overschreden heb. Met een brede glimlach op m’n gezicht trek ik terug naar mijn bureau…

Een lunch en een juwelenvangst later denk ik ‘That’s 100 euro well spent‘. Een laatste keer merci, Cadeaubon Gent!

Noord

Een boek van Sien Volders

Sien Volders, geboortejaar 1983 en gediplomeerde kunsthistorica. Dan vraag ik me meteen af of ik ooit naast haar in het auditorium gezeten zou hebben… Want studenten geschiedenis en kunstgeschiedenis volgen nu eenmaal een vijftal vakken samen. Soit, tijdens wat online gespeur leer ik toevallig dat ze haar leven deelt met Lieven Scheire. Niet dat dat iets ter zake doet als je een boek van iemand leest, maar ik geef het toch maar even mee voor zij die eerder van de boekskes houden dan van het echte werk.

Over naar Noord, het debuut van Sien Volders.

Op de cover en de achterflap staan (uiteraard) uitsluitend lovende woorden, héél erg lovende woorden zelfs van onder meer Guy Mortier en Herman Brusselmans. Als ik dat lees vooraleer ik aan het boek begin, heb ik altijd zo’n ja, ja, ’t zal wel gevoel. Eens ik het boek uit heb, grijp ik nog eens terug naar die complimenten en ik begrijp nu ieder woord.

Zilversmid en juwelenontwerpster Sarah Torun Aysgarth rijdt in haar olijfgroene Dodge uit 1969 Vancouver uit. Noordwaarts, tot je niet meer verder kan (met de auto). Zo belandt Sarah in Forty Mile, een goudzoekersstadje waar ’s zomers toeristen komen en ’s winters zwaar gedronken wordt om het barre van de winter in het noorden te vergeten.

Sarah trekt naar Forty Mile om even afstand te nemen van haar werk, zodat ze daar in alle rust een weloverwogen beslissing kan nemen. Gaat ze verder als zelfstandige juwelenontwerpster of verkoopt ze als het ware haar ziel (en dus haar ontwerpen genaamd Torun) aan een bekend juwelenhuis met internationale faam? Kiest ze voor de kunst of voor het geld? Of is de keuze misschien niet zo zwart-wit?

Meteen connecteert Sarah met andere creatieve geesten: Adam en Jacob die met hun livemuziek ’s avonds de lokale Tavern opjutten, Mary van de enige winkel in Forty Mile die later een ooit bekende kunstschilderes blijkt.

Meer vertel ik beter niet… Gewoon Noord lezen en je laten betoveren door de natuur en de mensen uit Noord-Canada. Bijna niet te geloven dat dit boek door een Belgische geschreven is.

Artificial stupidity

Handleiding voor digitale humanisten
Een boek van Fredo De Smet

Iets schrijven over een boek wanneer je de auteur persoonlijk kent, het voelt vreemd aan… Een beetje zoals – totaal fictief voorbeeld – wanneer je een restaurant recenseert en de chef geen onbekende is.

Ik startte in januari met de inleiding die mij meteen kon bekoren en toch geraakte ik niet verder dan die eerste 15 pagina’s. Nu moet ik als verzachtende omstandigheid wel meegeven dat 2019 totaal geen leesjaar lijkt te worden… Mijn Goodreads challenge staat de laatste jaren steevast op 12 boeken per jaar, dus 1 per maand. We zijn inmiddels april, dus de teller zou minstens op 3 moeten staan. Niets is minder waar, Artificial stupidity is het eerste boek dat ik opensla in 2019.

Laat mij beginnen met een diepe buiging voor Fredo De Smet. Ik geef het toe: ik had mijn twijfels, want in real life meetings zijn we het niet altijd eens en ik durf hem wel eens te verwijten dat hij te pas én te onpas de filosofische tour opgaat. Daar krijgen überrealisten als ik de wubbes van.

Maar – en dat haalt Fredo trouwens zelf aan in het boek als de achtste vuistregel in zijn handleiding voor digitale humanisten – in het leven laat je je beter niet altijd omringen door gelijkgezinden. We kennen allemaal de filterbubbel, het gevaar dat je eenzijdig nieuws te zien krijgt door de filter van friends & followers. Hij refereert naar tooltjes (extensies in de webbrowser) zoals EscapeYourBubble om daaraan te ontsnappen. Dat achtste devies luidt trouwens Break your bubble – en de andere tips (à la Letting go, with dignity of Share your commons) bekken allemaal even goed. Het doet mij overigens denken aan de Het grote gelijk campagne van De Standaard waarbij de krant dus faciliteert dat je in gesprek gaat met iemand die er een andere mening op nahoudt.

In februari nodigde ik hem dan ook uit om te spreken op een Smart Media Meetup – een initiatief van mijn werkgever imec, MediaNet Vlaanderen en MediaHub Brussel waarbij we professionals uit het ecosysteem rond media en innovatie bij elkaar brengen. Op deze meetup kwam eerst professor Lieven De Marez aan het woord over de imec.digimeter, een jaarlijks onderzoek naar het gebruik van media en technologie bij de Vlaming. De rode draad doorheen de conclusies van de meest recente imec.digimeter studie was de haat-liefde verhouding tussen mens en technologie. Deze vaststelling leek mij het perfecte bruggetje naar het verhaal van Fredo, over hoe je als burger kunt omgaan met deze nieuwe digitale realiteit. En het moet gezegd: ik was onder de indruk van hoe hij zijn verhaal bracht…

Ik betrap mezelf erop dat ik tijdens het lezen geniet van referenties naar personages uit de recente en minder recente geschiedenis. Van Ludwig von Beethoven over Norbert Wiener tot Aaron Swartz. Meermaals leg ik het boek aan de kant om even te googelen en verder te lezen over wat de auteur aanraakt. Doorgaans ga ik niet zo interactief om met een boek, niettemin kan ik mij wel vinden in deze iets minder passieve vorm van lezen. Op het einde maak ik zelfs een Spotify playlist aan met de 10 luistertips / remixes die aangeraden worden als het ervaringsgedeelte van het Remix your identity advies. Ik kan alleen de Quiet Village remix van Jonathan Jeremiah’s Happiness niet vinden op Spotify.

Tot slot moest ik regelmatig glimlachen. Zoals bij het lezen van het dankwoord, waar hij Arjen van Kol in vermeldt… Arjen wie? Je kent hem of zijn voornaamste geesteskind zeker: hij is de man achter synoniemen.net en ook mijn dikke vriend. Schrijvershumor, ik hou er wel van.