Geachte heer M.

Een boek van Herman Koch

Mijn derde Herman Koch boek in 2017, dus bij deze ben ik helemaal bijgelezen wat zijn recentste werk betreft. Toen ik het als mijn volgende boek op Instagram postte, reageerde er iemand dat deze Koch haar niet kon bekoren… Dat maakt mij uiteraard extra nieuwsgierig – zo ben ik dan ook wel weer.

En ik moet bekennen dat het langer duurt vooraleer ik in ‘Geachte meneer M.’ meegezogen wordt, zeker als je het vergelijkt met zijn andere toppers zoals Het diner, Zomerhuis met zwembad of De Greppel. Pas na 50 à 100 pagina’s voel ik de slepende dreiging die wederom van deze roman uitgaat. Zo heb ik hem graag, Herman Koch.

Deze roman leent er zich uitstekend toe om telkens van verteller te wisselen. Alle protagonisten komen aan bod… In de eerste plaats de bloedmooie 17-jarige Laura die de harten van alle mannen – maar in het bijzonder deze van geschiedenisleraar Jan Landzaat en haar 18-jarige klasgenoot Herman – sneller doet slaan. Wanneer de leraar spoorloos verdwijnt, worden Laura en Herman van de moord verdacht. Over deze zaak schrijft M. het boek ‘Afrekening’ dat één van de succesvolste boeken uit zijn carrière zal worden.

Veertig jaar later kruisen de levens van Herman en schrijver M. elkaar en dat levert een tragische en tegelijk verrassende apotheose op.

Op zich ook wel vreemd dat de verhaallijn van veertig jaar eerder – het moment dat Laura & Herman tijdens de kerstperiode in Terhofstede, een gehucht bij Retranchement, verbleven en daar bezoek kregen van de geobsedeerde leraar Landzaat – zich afspeelt in de regio waar ik deze zomer nog een korte vakantie doorbracht. Het kost mij dus niet zoveel moeite om ‘Geachte heer M.’ in mijn verbeelding te verfilmen.

Dus dan wordt het nu afwachten tot het volgende boek van Herman Koch. Jammer dat ik zijn passage in De Krook moet missen, want de kans is klein dat deze Nederlandse klepper kortelings nogmaals terugkeert naar het gebouw waar ik werk…

Hertog Jan

‘t Is gebeurd! Mijn eerste driesterrenervaring… Met dank aan de jarige Geert die mij uitnodigt om hem richting Brugge te vergezellen. Graag, vanzelfsprekend graag. We rijden tegen 12u30 stipt de ruime parking van Hertog Jan op. Die staat niet vol, wat in lijn ligt met onze verwachten gezien er twee dagen eerder nog plaats bleek voor de lunch. Ik dineerde al op de oude locatie van Hertog Jan – waar nu bistro / tapasbar L.E.S.S. zit – en kan meteen zeggen dat Gert De Mangeleer & Joachim Boudens een serieuze upgrade qua setting realiseerden met deze verhuis. Hertog Jan huist nu in een grondig gerenoveerde hoeve met een mooie moderne vleugel.

Binnenkomen doen we via het ‘winkeltje’ waar allerlei Hertog Jan producten of door Hertog Jan gebezigd zaken (zoals bijvoorbeeld de zalige – doch dure – zeep van Aesop) te koop zijn. Na een hartelijke begroeting krijgen we een ronde tafel voor twee personen toegewezen. We verwonderen ons enigszins over de zitposities van de gasten: de mensen aan het raam zitten allemaal met hun rug naar de indrukwekkende moestuin. Jammer.

Continue reading

Eat Love Lasagna

Deze resto review schreef ik in opdracht van Goesting magazine – dat maandelijks verschijnt als bijlage bij De Morgen en Het Laatste Nieuws.

Je kan de volledige recensie lezen op de website van Goesting Oost-Vlaanderen.

Wij

Een boek van Jeroen Olyslaegers

Het tweede boek getiteld ‘Wij’ dat ik lees, na David Nicholls’ bestseller. Tevens mijn tweede boek van Jeroen Olyslaegers met wie ik eerder dit jaar kennismaakte via zijn populaire Wil. Van zodra ik leerde dat ‘Wil’ het derde deel was van het allitererend triumviraat Wij (2009), Winst (2012) en Wil (2016), voegde ik de andere twee musketiers toe aan mijn TO READ op Goodreads.

Continue reading