Het Pomphuis

Wanneer er een uitnodiging in de bus valt voor een werkgerelateerd etentje in Het Pomphuis, reageer ik enthousiast. Het Pomphuis mag een klassieke vaste waarde genoemd worden in Antwerpen, alleen zal ik er uit mezelf wellicht niet snel komen. Ik neig in mijn privé toch snel naar iets modernere eetgelegenheden…

Foto – Website Het Pomphuis

Het moet gezegd: het authentieke en tegelijk monumentale pand maakt indruk. Ik arriveer toevallig samen met een ingenieur en hij kijkt vol verwondering naar de gigantische pompen. Mijn aandacht wordt getrokken door een oversized vaas in het midden van het restaurant. We worden als eerste gasten van het gezelschap naar onze gereserveerde tafel achterin gebracht. Onze compagnie van tien personen mag vanavond dineren rond een langwerpige tafel met afgeronde hoeken (de naam van de meetkundige figuur ontsnapt mij even); een leuke opstelling die zeker en vast beter zal werken dan simpelweg een lange tafel.

Eens quasi compleet krijgt iedereen een glas cava als aperitief. Inmiddels staat er ook water op tafel en krijgen we de gelegenheid om het suggestiemenu (volgens de website € 54 voor drie gangen, € 27 extra met aangepaste wijnen) te bestuderen.

Continue reading

UPTON

Met de Cadixwijk in Antwerpen was ik niet echt vertrouwd. Locals vertellen mij echter dat de ene na de andere horecazaak er recent de deuren opent: zo werkte ik wat bij Georges espressobar (where else?), dronk ik een apero bij Bar Tikilla en houdt Bar Brut op woensdag helaas de wekelijkse sluitingsdag. Dat allemaal in aanloop naar een avondje dineren bij UPTON in de Napelsstraat, met de Zesta ladies. Als je even ‘zesta’ in het zoekvenstertje van deze blog intikt, dan merk je meteen we go way back

We krijgen de eerste tafel voorin toegewezen: het ronde meubel leent zich perfect voor een gezelschap van drie personen, want zo hoeft niemand zonder overbuur te zitten. Het gordijn aan het sas zorgt er bovendien voor dat de ijzige januarikoude niet binnengeraakt.

De attente gastvrouw somt enkele opties op om de avond drankgewijs mee in te zetten en we volgen allemaal Carolines enthousiasme bij het horen van Franciacorta, een Italiaanse schuimwijn. Bij deze bubbels horen twee toonzetters. Eerst verschijnt een schattige amuse die al lijkt te knipogen naar het dessert (denk aan een millefeuille): gyozadeeg met crème van blauwe kaas en kaviaar van porto. De chef spant de verwachtingen! Hij heet trouwens Gianfranco Van de Maele. Zijn Italiaanse mama en zijn werkervaring in Osaka verklaren de inspiratie uit beide landen. Italië en Japan op één menukaart, dat klinkt als het beste van twee werelddelen of zoiets…

Continue reading

Amigo

Waar eet je op een vrijdagavond tijdens de kerstvakantie? Heel veel horecamensen nemen namelijk even pauze tijdens de feestdagen – en dat is hen uiteraard ten volle gegund. Waar ga je als je niet al té uitgebreid wil dineren? Ineens brandt er een lampje: PING! Dit is de perfecte avond om het relatief nieuwe Amigo uit te proberen.

We arriveren op het Stapelplein en merken dat nogal wat vrienden – flauw! I know – de weg vinden naar Amigo. Gelukkig zit er een reservatie in onze digitale zak. Rondom ons zitten pratende en lachende drink- en eetgasten aan gewone tafels of op barhoogte. Amigo slaagde er in om een doodgewoon café om te dopen tot een stijlvol ingericht boîte. Misschien met iets te veel roze naar mijn goesting, maar over kleuren en smaken…

Continue reading

Lam

Een boek van Hannelore Bedert

Hannelore Bedert ken ik wel als singer-songwriter, alleen wordt haar muziek maar zelden gedraaid op Studio Brussel en zo volg ik haar eigenlijk niet… Geen idee dus dat de dame meer dan muziekteksten schrijft. Als ik er even bij stilsta, lijkt het me wel een logische evolutie in een artistieke carrière voor singer-songwriters die met het gevoel lopen niet alles via hun muziek te kunnen kanaliseren. Uiteraard zijn songteksten en romans twee verschillende disciplines, alleen begrijp ik dat de stap naar een boek schrijven kleiner is als je al gewoon bent om zinnen neer te pennen.

Ik maak kennis met ‘Lam’ via een Goodreads connectie. De cover spreekt mij aan, de naam Hannelore Bedert prikkelt eveneens mijn nieuwsgierigheid. ‘Want to read‘ it is.

*** spoiler alert *** Continue reading

Toukoul

Alweer drie jaar geleden las ik Melting Pot, een boek van Guido Everaert en Karin De Bruyn over culinaire talenten van niet-Belgische origine. Ook Haile Abebe, de man achter het Ethiopische restaurant Toukoul in Brussel, vertelt zijn verhaal in Melting Pot. Sindsdien staat Toukoul op mijn restolijstje en onlangs biedt de gelegenheid zich aan wanneer ik met een ex-collega en een collega wil afspreken in het centrum van Brussel. Zij staan open voor iets avontuurlijker eten en dat kan ik alleen maar toejuichen…

Reserveren verloopt nog via het contactformulier op de website of via telefoon. Ik krijg wel een mailtje én een sms om mijn reservatie te bevestigen. Persoonlijk heb ik de gewoonte om sms’en (en bij uitbreiding alle andere berichten) direct te wissen, maar deze van Toukoul laat ik flink staan tot de dag van ons bezoek.

Toukoul heeft trouwens twee adressen én twee ingangen, want het pand strekt zich uit van de Rue de Laeken tot de Rue du Maronnier. We arriveren met twee van de drie op het gereserveerde uur, de ex-collega volgt iets later. In tussentijd inspecteren wij het warme interieur – best te omschrijven als modern Afrikaans – en de menukaart. Ook geven we aan nog niet te aperitieven tot we voltallig zijn. Eerlijk: we komen net van een afterparty na een festival (meer bepaald Media FastForward), dus we vergaan zeker niet van de dorst.

Foto – www.toukoul.be

Continue reading