Het wordt spectaculair. Beloofd.

Een boek van Zita Theunynck

Soms is het de cover. Soms de titel. Soms zijn het de goede ratings of commentaren van andere lezers op Goodreads. In het geval van ‘Het wordt spectaculair. Beloofd.’ gaat het om een combinatie van de drie. Qua hooggespannen verwachtingen kan dit dus tellen.

Continue reading

Brasserie Latem

Ja, ik heb een zwak voor vol-au-vent. Ja, mijn beste maatje Geert lacht mij daar geregeld mee uit omdat hij vol-au-vent nu eenmaal geen foodie-waardig eten vindt. Uiteraard wil ik hem van het tegendeel overtuigen en daarom krijgt hij als poets wederompoets voor zijn verjaardag een portie vol-au-vent bij Brasserie Latem cadeau. Waarom bij Brasserie Latem? Omdat ik ergens – al kan ik me met de beste wil van de wereld niet meer herinneren waar – gelezen heb dat een respectabele recensent de vol-au-vent in deze Latemse brasserie als de beste van Gent en omstreken beschouwt.

We spreken af op een woensdagmiddag en er is meteen al wat verwarring wegens allerlei bestelwagens van vakmannen voor de deur. Op de ramen hangt ook een groot vraagteken gekleefd… Omdat het nogal druk is op de Kortrijksesteenweg en ik niet meteen een parkeerplaats vind, bel ik even om te vragen of ze überhaupt open zijn. Ja, hoor! We moeten de rode loper volgen langs de kant van de Porsche-garage en zo komen we inderdaad bij de achterdeur terecht. Een beetje vreemd binnenvallen zo bij een eerste bezoek en dat geldt eigenlijk ook voor de gehele setting, want wij lunchen terwijl in het voorste gedeelte verdergewerkt wordt aan de herinrichting.

Eerst en vooral bestellen we elk een aperitiefje en vragen nog vijf minuten bedenktijd voor de rest. Geert drinkt Italiaanse bubbels genaamd Bellavista Alma Gran Cuvée van Chardonnay en Pinot Noir druiven (€ 16). In de non-alcoholische categorie wordt mij het rabarberdrankje Van Nahmen (€ 8) aangeraden. Verrukkelijk!

Jullie merken het meteen: Brasserie Latem durf ik bestempelen als pokkeduur – al twijfel ik of dat wel een correct Nederlands woord is. Ik had me daar enigszins op ingesteld wegens de locatie, dus besluiten we na enig getwijfel om daar bij onze verder keuzes geen rekening mee te houden.

Bij de drankjes verschijnen overigens wat aperovleesjes en olijven.

Continue reading

Gekapt

Als de dame achter de Robot een tweede zaak opent met daarenboven een West-Vlaamse knipoog in de naam, kan ik niet anders dan geïnteresseerd zijn… Vroeger woonde ik vlakbij de Robot en verkende graag de vele gedaantes: apéro, lunch of feestje tot in de nachtelijke uurtjes. Dus ben ik wel benieuwd hoe ze horecazaak #2 aanpakt!

Gekapt, oftewel gehakt (gemalen vlees) in het West-Vlaams dialect. De rode draad van de eetkaart ligt vast en ik vermoed dat menig Gentenaar zich daar wel in kan vinden. Gehakt past zo hard in de categorie ‘comfort food’ dat mijn speekselklieren in overdrive gaan.

Continue reading

Geachte heer M.

Een boek van Herman Koch

Mijn derde Herman Koch boek in 2017, dus bij deze ben ik helemaal bijgelezen wat zijn recentste werk betreft. Toen ik het als mijn volgende boek op Instagram postte, reageerde er iemand dat deze Koch haar niet kon bekoren… Dat maakt mij uiteraard extra nieuwsgierig – zo ben ik dan ook wel weer.

Continue reading

Hertog Jan

‘t Is gebeurd! Mijn eerste driesterrenervaring… Met dank aan de jarige Geert die mij uitnodigt om hem richting Brugge te vergezellen. Graag, vanzelfsprekend graag. We rijden tegen 12u30 stipt de ruime parking van Hertog Jan op. Die staat niet vol, wat in lijn ligt met onze verwachten gezien er twee dagen eerder nog plaats bleek voor de lunch. Ik dineerde al op de oude locatie van Hertog Jan – waar nu bistro / tapasbar L.E.S.S. zit – en kan meteen zeggen dat Gert De Mangeleer & Joachim Boudens een serieuze upgrade qua setting realiseerden met deze verhuis. Hertog Jan huist nu in een grondig gerenoveerde hoeve met een mooie moderne vleugel.

Binnenkomen doen we via het ‘winkeltje’ waar allerlei Hertog Jan producten of door Hertog Jan gebezigd zaken (zoals bijvoorbeeld de zalige – doch dure – zeep van Aesop) te koop zijn. Na een hartelijke begroeting krijgen we een ronde tafel voor twee personen toegewezen. We verwonderen ons enigszins over de zitposities van de gasten: de mensen aan het raam zitten allemaal met hun rug naar de indrukwekkende moestuin. Jammer.

Continue reading