Finjan

Wellicht honderd keer ben ik er voorbijgereden: Finjan, oftewel dé pita van ’t stad en volgens hun eigen tagline zelfs meer dan pita. Op een verloren middag kom ik tijdens de rit tussen ons Antwerpse en Gentse kantoor ineens in de verleiding om dit keer effectief te stoppen. Ik rij in eerste instantie voorbij, maar draai een paar honderd meter verder toch terug…

This is the day.

Er zit redelijk wat volk binnen en op de meeste vrije tafels staat een bordje met ‘gereserveerd’. Gelukkig kan ik nog in een verborgen hoek terecht waar je – als het nodig is – zelfs met drie shoarma of kebab naar binnen kan werken. Ik check de kaart en besluit om het voor mijn eerste keer bij the basics te houden, al lachen de halloumivingers, chakchuka en special mixed grill stralend in mijn gezicht. Doe mij dus maar een kebab oftewel gegrild lam- en rundsgehakt met koolsla en slamix (€ 11,20) en een cola zero (€ 3).

Niet veel later komt een nostalgische plateau met extra smaakmakers voor mijn neus te staan. Ik moet me inhouden om niet meteen van alle sauzen te proeven…

Een schaal vol huisgemaakte sauzen

Geef toe, die zien er toch goddelijk uit?

Continue reading

Drift

Een boek van Bregje Hofstede

Zoals wel eerder liet ik mij voor dit boek inspireren door De Bende Van Het Boek – en de tot de verbeelding sprekende cover trok mij definitief over de streep… Bij De Bende haalde ‘Drift’ zelfs hun eindejaarslijstje met Nederlandstalige aanraders, geen idee of de positie bovenaan de lijst ook voor een nummer #1 plaats staat.

Ik zal meteen met de deur in huis vallen… Bij mij was het geen echte match. Eens de cover voorbij merkte ik dat het ‘werken’ was om tot op de laatste pagina te geraken.

Hoe komt dat? Misschien ligt het voor een stuk aan het feit dat 2019 eigenlijk totaal geen leesjaar was. Mijn Goodreads reading challenge stel ik de voorbije jaren steevast in op twaalf boeken – oftewel eentje per maand – en vorig jaar landde ik slechts op de helft. Met onder die zes boeken zelfs nog twee non-fictie exemplaren… Maar toch, ik raakte wel volledig in the flow bij Noord of Kleine brandjes overal en dat gevoel miste ik geheel bij ‘Drift’.

Anderzijds merkte ik dat ik geen band opbouwde met het hoofdpersonage, een jonge vrouw genaamd Bregje die na een relatie van tien jaar met een rugzak vol dagboekjes vertrekt om zich vervolgens nomadisch door Brussel te bewegen. Op zoek naar waarom ze haar ware en ogenschijnlijk ideale (schoonzoon) liefde laat zitten. Teruglezend in al haar schrijfsels, haar uitlaatklep als jongedame die zich laaft aan kunst. Ze werkt in de antiekwereld en debuteert als romanschrijfster van ‘Welp’ – waarvan we telkens enkele pagina’s te lezen krijgen.

Uiteraard onderken ik dat Bregje goed en raak schrijft, alleen slaagt ze er niet in mij te raken. Het verwondert mij zelfs, omdat ik net als Bregje van schrijven hou. Soms vertellen mijn typende vingers onbewust meer dan ik ooit zal uitspreken. Ik ben een vrouw van het geschreven woord. Net zoals Bregje.

Voor de duidelijkheid: ‘Drift’ is geen autobiografie, niettemin autofictie of fictie die autobiografische elementen bevat. Dan stel ik me instant de vraag ‘Dewelke?’ en ik gok op het zelfgenaaide panterpak.

Madonna

Ex-collega en inmiddels vriendin Jole stelt voor om te lunchen. Ik zeg meteen ja en schuim mijn restolijstje af naar Gentse adresjes die geschikt zijn voor deze gelegenheid… Snel landen we op een nieuwe veggie hotspot aan de Poel: Madonna. Behalve lunch of diner met groenten in de hoofdrol kun je bij Madonna tevens terecht voor (minder) feestelijke gelegenheden – zoals boekvoorstellingen, trouwerijen of rouwmaaltijden waarvoor ze trouwens over een afgescheiden feestzaal beschikken. Mijn gezelschap en de uitbaatster weten dat hier vroeger Brasserie Het Volk huisde, een eetgelegenheid die nooit op mijn radar heeft gestaan.

Sinds begin 2019 zwaaien drie dames er de plak; doorheen onze lunch maken wij kennis met een vlotte roodharige. Zij brengt mij tijdens het wachten alvast een natuurlijke prosecco (€ 6 – Corvezzo, DOC) die op de kaart poëtisch omschreven wordt als verfijnd, vegetaal, droog en fris. Daar horen huisgemaakte kaasstengels bij. Waar ik me bij het serveren voorneem om er enkele voor Jole over te laten, merk ik dat mijn hand op automatische piloot naar de volgende stengel gaat. Lekker dus.

een glaasje prosecco

Continue reading

Mijn vijf ontdekkingen van 2019

Een top tien, dat leek mij logisch… Maar dan dacht ik neen, top negen – want dat kadreert beter op Instagram. En toen scrolde ik door mijn 34 resto reviews van het afgelopen jaar en mijn lat steeg onbewust en ongepland richting plafond. Ja, die vleesspiezen bij Abooov Adanaci smaakten zalig maar waren die memorabel genoeg om als een ontdekking van het jaar omschreven te worden? Hetzelfde met Shibui of August.

Ik koos uiteindelijk voor vijf plekken die mij om de één of andere reden écht raakten. Blijkbaar liggen die plekken her en der over Vlaanderen verspreid: Koksijde, Marke, Antwerpen, Gent en Oostende. Geen bewuste strategie weliswaar.

1 >> Willem Hiele
https://elidesc.com/restaurant/willem-hiele/

Willem Hiele (Koksijde) | Ontroerd door een garnalensoepje…

2 >> Restaurant Rebelle
https://elidesc.com/restaurant/restaurant-rebelle/

Restaurant Rebelle (Marke) | Schitterende lunch met mijn paps

3 >> Ni Shifu
https://elidesc.com/restaurant/ni-shifu/

Ni Shifu (Antwerpen) | I love this Sichuan cuisine…

4 >> Taxi’s
https://elidesc.com/restaurant/taxis/

Taxi’s (Gent) | Verrassende visbereidingen, stuk voor stuk top

5 >> Kombuis
https://elidesc.com/restaurant/kombuis/

Kombuis (Oostende) | Lekkere mosselen, daarom niet de beste, maar there’s something about that place…

Ik voel alvast goesting en honger om 2020 in te vliegen, liefst met een combinatie van nieuwe ontdekkingen en herhaalbezoekjes aan die plaatsen waar ik met zoveel graagte kom…

Ni Shifu

Ik geef toe: mijn maandelijkse lunchdate Geert was al een tijdje aan het pushen om naar Ni Shifu te gaan. Meer dan genoeg betrouwbare chefs (denk Kobe Desramaults en Nick Bril) tipten dit adresje met authentieke Sichuan cuisine in het Antwerpse Chinatown al als één van hun favorieten. Hoog tijd dus om daar werk van te maken… Reserveren kan er enkel telefonisch en dat is wat ik een aantal weken voor de feiten doe. Na het inhaken – voor zover dat nog gezegd wordt in deze smartphonetijden – besef ik dat mijn reservatie misschien niet zo minutieus genoteerd werd en dus besluit ik om er vrij vroeg (kort na 12u00) te arriveren.

Zo gepland, zo gedaan. Mijn buikgevoel klopte, maar door het prille middaguur kunnen we nog kiezen uit een aantal tafels. We gaan voor eentje bij het met planten decoreerde raam en constateren dat de verwarming bij Ni Shifu niet of ondermaats werkt. Dan zullen we ons wel aan het eten verwarmen…

kamerplanten voor het raam bij Ni Shifu

Continue reading