Culinaria 2014

Van eergisteren tot overmorgen palmt Culinaria Tour & Taxis in. Vijf dagen foodfestijn.

Wij waren gisteren present om te genieten van le festin originel. Een dikke duim trouwens voor de organisatie die dit culinair evenement prachtig heeft ingekleed. Geen witte partytenten en opvouwbare bartafels tijdens Culinaria, maar onder meer ronde lage tafels met zwarte lakens en weelderig druipende kaarsen in het midden. Het voelt bijna als een uit de hand gelopen trouw- of familiefeest…

Onze avond start met een glaasje Pommery en een aantal mises en bouche.

2014-05-22 19.32.11

Salade van octopus, granen, mierikswortelyoghurt
| Dario Puglia van Gigi Il Bullo Continue reading

De asielzoeker

Een boek van Arnon Grunberg

Het was mijn eerste Arnon Grunberg. En net zoals ik dat had met Dimitri Verhulst, kan er absoluut geen sprake van zijn van liefde op het eerste gezicht. Integendeel. Bij Godverdomse dagen op een godverdomse bol heb ik mezelf echt moeten dwingen om dat nochtans weinig pagina’s tellende boekje uit te lezen. Grappig dan wel dat Radio 1 net hém opbelde rond wat auteurs vinden van of hun boek al dan niet uitgelezen wordt.

de asielzoeker

Ook met Arnon Grunberg klikt het niet echt. Bij beide heren verwijt ik absoluut geen gebrek aan talent, ze kunnen het bijzonder treffend verwoorden. Misschien is dat wel waarom het niet lukt met Grunberg: dat hij gitzwartheid zo mooi omschrijft. Ik word er zowaar zelf even geluksambitieloos van als het hoofdpersonage Christian Beck.

Tijdens dit schrijven merk ik dat NTGent hier ook een toneelstuk rond produceerde, met Wim Opbrouck als de man die niet meer voor zichzelf kan leven. De man die van qua eindproduct evolueert van kortverhalen naar gebruiksaanwijzingen – zonder dat ik daar een waardeoordeel aan wil verbinden. De man over wie ik voor de rest niet al te veel kwijt wil, omwille van de spoiler alert en mijn afwezige empathie. En ik bedenk: dat is net het type toneel (zonder het gezien te hebben, dus een absolute assumptie) waarom ik toch altijd wat aarzel om naar toneel te gaan kijken.

Wat nu? Moet ik Grunberg nog een kans geven? Of concludeer ik na dit eerste boek best simpelweg dat hij mijn type schrijver niet is?

‘De asielzoeker’ holderdebol.comder kopen?

 

Corsica – de beelden

En tot slot nog Corsica in 101 beelden…

This slideshow requires JavaScript.

•••

Meer over Corsica…

Goed Gevoel Kookt – Interviews met Pascale Naessens, Claudia Allemeersch, Peter De Clercq, Quyen Truong Thi en Ann De Roy

Zoals verschenen in Goed Gevoel Kookt (speciale editie Goed Gevoel), mei 2013

Goed Gevoel Kookt - cover

Wat staat in Goed Gevoel Kookt van mijn pen?

Screen Shot 2013-04-29 at 20.01.27

Vijf dubbele pagina’s interviews, met Pascale Naessens, Quyen Truong Thi en Peter De Clercq over de zomer, Claudia Allemeersch over de lente en Ann De Roy over de winter.

De verrekijker

Een boek van Kees van Kooten

Tijdens een weekendje Breskens belanden we in De Drvkkerij, een bijzonder fijne boekhandel in Middelburg. Met een paar dagen Londen in het vooruitzicht schaf ik de handige gids ‘100% Londen’ (in het verleden overtuigd door ‘100% Hamburg’). Ik moet bekennen dat “En ontvang hierbij gratis ‘100% Brussel'” als verkoopsargument de uiteindelijke trigger was… Aan de kassa blijkt bovendien dat ik in het kader van de literaire week in Nederland ook nog ‘De verrekijker’ van Kees van Kooten krijg. Drie boekjes voor de prijs van één. Niet mis!

De verrekijker

Nooit eerder las ik iets van Kees van Kooten, dus dit verhaal van 95 pagina’s lijkt mij de ideale kennismaking. De auteur snijdt bovendien twee topics aan die mij na aan het hart liggen: WO II (wel nog meer voeling met WO I omwille van thesis) en de evolutie van analoog naar digitaal.

Kees haalt een jeugdsentimentele herinnering op aan een verrekijker, waarover hij in het archief van zijn vader een brief terugvindt. Een kolonel tikt vader van Kooten namelijk op de vingers wegens het niet uitschrijven van een vorderingsbewijs voor deze kijker in 1940. Doorheen het verhaal probeert hij te begrijpen hoe zijn zo aardige en hypercorrecte vader zoiets over het hoofd kon zien. Af en toe slaat hij aan het fantaseren, maar uiteindelijk achterhaalt hij de waarheid wel.

Tussendoor etaleert Kees van Kooten zijn woordkunst, waar ik vanzelfsprekend tonnen respect voor betuig. Dat hij meermaals mijmert over digitaal versus papier (zowel lezen als schrijven), wekt daarenboven mijn interesse. Niet in het minst omdat ik momenteel Digital Media Europe 2013 bijwoon, een conferentie over ‘shifts in the media industry | digital revenue | innovatie’.

En ja, Kees kan mij als lezer krijgen. Ik lees in de toekomst meer van hem!