Lanzarote – het eiland van Manrique, mojo en meer

Ik geef het toe, het is de schuld van Pascale Naessens – mijn ex-werkgeefster in bijberoep – dat ik per se eens naar Lanzarote wou… Haar Paul Jambers schreef ooit ‘Verliefd op Lanzarote‘ voor een Feeling Gold special. Dat artikel trok me helemaal over de streep om Lanzarote op mijn lijstje met vakantiebestemmingen te zetten. En nu onze bijna anderhalf jaar oude zoon nog niet op een snowboard kan staan, leek ons een weekje zon in plaats van sneeuw (uiteraard ook wel vaak in combinatie met zon) ideaal.

Manrique, mojo en meer…

Wat ik geweldig vond aan Lanzarote?

  • César Manrique, zonder twijfel. De kunstenaar / architect wordt de beschermengel van het eiland genoemd. Hij zorgde er onder andere voor dat hoogbouw verboden is en dat alle huisjes witgeschilderd blijven. Daarenboven kun je er de Jameos Del Agua, Mirador Del Rio en zoveel meer huizen / musea / kunstwerken van zijn hand bezoeken. Dat vind ik dus het allergeweldigste aan Lanzarote: het is een eiland met meer dan zon, zee en strand. Er is ook dat streepje cultuur.
  • Bij ying hoort yang, bij cultuur hoort natuur. Ook die blijkt op Lanzarote intrigerend mooi: vulkanisch, ruw, gevarieerd. Wat wil een toerist nog meer?
  • De eeuwige lente. Met Georges zijn de temperaturen daar ideaal.
  • Véél lekkere vis, want we zitten tenslotte op een eiland.

En waren er misschien ook minpuntjes?

  • Om op dat klimaat terug te komen: in het noorden staat er telkens een windje. Voor ons heel aangenaam, maar de zoon moet wel steeds gepast ingepakt worden.
  • Wij verbleven dus in het noorden en op die manier gelukkig ver genoeg van stadjes die iets te veel naar massatoerisme beginnen te ruiken (denk all-in-hotels en zo).
  • De menukaarten in de restaurant lijken wel héél erg goed op elkaar. Na een weekje ken je de voorgerechten bijna uit het hoofd: pimientos de padron, puntillas de calamar, croquetas de pescado, … Met als gevolg dat we de laatste avond bij de lokale Italiaan aan tafel schoven. Steengoede pizza overigens!
  • Wellicht een beetje fout om dit bij de minpuntjes op te lijsten, maar toch… Té veel (troepen) wielertoeristen, waardoor op de Lanzarotiaanse wegen soms gevaarlijke toestanden ontstaan.

Allen daarheen zou ik zeggen, maar ook weer niet allemaal tegelijkertijd…

Culinaria 2014

Van eergisteren tot overmorgen palmt Culinaria Tour & Taxis in. Vijf dagen foodfestijn.

Wij waren gisteren present om te genieten van le festin originel. Een dikke duim trouwens voor de organisatie die dit culinair evenement prachtig heeft ingekleed. Geen witte partytenten en opvouwbare bartafels tijdens Culinaria, maar onder meer ronde lage tafels met zwarte lakens en weelderig druipende kaarsen in het midden. Het voelt bijna als een uit de hand gelopen trouw- of familiefeest…

Onze avond start met een glaasje Pommery en een aantal mises en bouche.

2014-05-22 19.32.11

Salade van octopus, granen, mierikswortelyoghurt
| Dario Puglia van Gigi Il Bullo Continue reading

De asielzoeker

Een boek van Arnon Grunberg

Het was mijn eerste Arnon Grunberg. En net zoals ik dat had met Dimitri Verhulst, kan er absoluut geen sprake van zijn van liefde op het eerste gezicht. Integendeel. Bij Godverdomse dagen op een godverdomse bol heb ik mezelf echt moeten dwingen om dat nochtans weinig pagina’s tellende boekje uit te lezen. Grappig dan wel dat Radio 1 net hém opbelde rond wat auteurs vinden van of hun boek al dan niet uitgelezen wordt.

de asielzoeker

Ook met Arnon Grunberg klikt het niet echt. Bij beide heren verwijt ik absoluut geen gebrek aan talent, ze kunnen het bijzonder treffend verwoorden. Misschien is dat wel waarom het niet lukt met Grunberg: dat hij gitzwartheid zo mooi omschrijft. Ik word er zowaar zelf even geluksambitieloos van als het hoofdpersonage Christian Beck.

Tijdens dit schrijven merk ik dat NTGent hier ook een toneelstuk rond produceerde, met Wim Opbrouck als de man die niet meer voor zichzelf kan leven. De man die van qua eindproduct evolueert van kortverhalen naar gebruiksaanwijzingen – zonder dat ik daar een waardeoordeel aan wil verbinden. De man over wie ik voor de rest niet al te veel kwijt wil, omwille van de spoiler alert en mijn afwezige empathie. En ik bedenk: dat is net het type toneel (zonder het gezien te hebben, dus een absolute assumptie) waarom ik toch altijd wat aarzel om naar toneel te gaan kijken.

Wat nu? Moet ik Grunberg nog een kans geven? Of concludeer ik na dit eerste boek best simpelweg dat hij mijn type schrijver niet is?

‘De asielzoeker’ holderdebol.comder kopen?

 

Goed Gevoel Kookt – Interviews met Pascale Naessens, Claudia Allemeersch, Peter De Clercq, Quyen Truong Thi en Ann De Roy

Zoals verschenen in Goed Gevoel Kookt (speciale editie Goed Gevoel), mei 2013

Goed Gevoel Kookt - cover

Wat staat in Goed Gevoel Kookt van mijn pen?

Screen Shot 2013-04-29 at 20.01.27

Vijf dubbele pagina’s interviews, met Pascale Naessens, Quyen Truong Thi en Peter De Clercq over de zomer, Claudia Allemeersch over de lente en Ann De Roy over de winter.