De verrekijker

Een boek van Kees van Kooten

Tijdens een weekendje Breskens belanden we in De Drvkkerij, een bijzonder fijne boekhandel in Middelburg. Met een paar dagen Londen in het vooruitzicht schaf ik de handige gids ‘100% Londen’ (in het verleden overtuigd door ‘100% Hamburg’). Ik moet bekennen dat “En ontvang hierbij gratis ‘100% Brussel'” als verkoopsargument de uiteindelijke trigger was… Aan de kassa blijkt bovendien dat ik in het kader van de literaire week in Nederland ook nog ‘De verrekijker’ van Kees van Kooten krijg. Drie boekjes voor de prijs van één. Niet mis!

De verrekijker

Nooit eerder las ik iets van Kees van Kooten, dus dit verhaal van 95 pagina’s lijkt mij de ideale kennismaking. De auteur snijdt bovendien twee topics aan die mij na aan het hart liggen: WO II (wel nog meer voeling met WO I omwille van thesis) en de evolutie van analoog naar digitaal.

Kees haalt een jeugdsentimentele herinnering op aan een verrekijker, waarover hij in het archief van zijn vader een brief terugvindt. Een kolonel tikt vader van Kooten namelijk op de vingers wegens het niet uitschrijven van een vorderingsbewijs voor deze kijker in 1940. Doorheen het verhaal probeert hij te begrijpen hoe zijn zo aardige en hypercorrecte vader zoiets over het hoofd kon zien. Af en toe slaat hij aan het fantaseren, maar uiteindelijk achterhaalt hij de waarheid wel.

Tussendoor etaleert Kees van Kooten zijn woordkunst, waar ik vanzelfsprekend tonnen respect voor betuig. Dat hij meermaals mijmert over digitaal versus papier (zowel lezen als schrijven), wekt daarenboven mijn interesse. Niet in het minst omdat ik momenteel Digital Media Europe 2013 bijwoon, een conferentie over ‘shifts in the media industry | digital revenue | innovatie’.

En ja, Kees kan mij als lezer krijgen. Ik lees in de toekomst meer van hem!

Week van de Friet

Elk jaar warmt VLAM het frietvet (zij het ossenvet, palmolie of een ander type olie) op tot precies 180 °C voor de Week van de Friet. Want ook dit iets vettiger stukje culinair erfgoed verdient een grote, kleine of middelmatige portie aandacht. Omwille van mijn 60 by 30 voornemen pas ik voor de Gentse friettwunch (met een Antwerpse en een Leuvense counterpart). Dagdromen in lijstjesvorm over ons Belgische goud daarentegen…

De beste frituren van Gent

Ongeveer anderhalf jaar geleden lijstte ik in een blogpost mijn favoriete friethuizen in Gent op. Mijn ongeslagen nummer 1 blijft ontegensprekelijk De Frietketel. Ook zilver blijft. Brons tenslotte reik ik uit aan het hokje op de Vrijdagsmarkt.

  1. De Frietketel, Papegaaistraat
  2. Frituur Danny, Brugsesteenweg
  3. Frituur Jozef, Vrijdagsmarkt

Mijn favoriete frituursnacks

  • frikandel – in sommige contreien curryworst genoemd
  • stoofvlees (enkel bij De Frietketel, niet bij Frituur Danny)
  • paardenlookworst in ’t vet
  • garnaalkroket (huisgemaakt van De Frietketel)
  • visstick
Mijn favoriete frietsauzen

  • tartaar (huisgemaakt van De Frietketel)
  • curryketchup
  • mammoetsaus
  • stoofvleessaus
  • mayonaise

Mijn meest geliefde frietwoord blijft overigens ‘weesjes’, de frietjes die bij gulle frituristen naast het bakje vallen en door gestructureerde frieteters – inclusief mezelf – uiteraard eerst verorberd worden.

Hoewel VLAM tijdens de Week van de Friet in het bijzonder focust op frituristen, hou ik voornamelijk van de afwisseling tussen frietjes van de frituur en de homemade versie. Handgeschild, handgesneden (of met behulp van zo’n apparaatje), op 150 °C voorgebakken, op 180 °C afgebakken. Als begeleiding van de gouden staafjes hou ik (als ik er even bij stil sta) voornamelijk van klassiekers, of variaties daarop.

Mijn favoriete begeleiding bij huisgemaakte frietjes

  • mosselen natuur – zonder twijfel!
  • vol-au-vent
  • tomaat garnaal (af en toe ook avocado garnaal)
  • steak met champignonroomsaus
  • roereitjes (omwille van het jeugdsentiment, op vrijdag altijd bij mijn oma)

•••

Michelin vs Gault Millau – En wat dat betekent voor Kobe Desramaults…

Ondertussen staat het buiten kijf dat Kobe Desramaults hot is… Een aantal maanden geleden kousenvoette hij de top 100 van The World’s 50 Best Restaurants binnen op de 92ste plaats. Vorige week lauwerde Gault Millau hem als ‘chef van het jaar’ met een bewonderenswaardige score van 18,5/20. Exact evenveel als Hertog Jan van Gert De Mangeleer, een restaurant dat sinds vorig jaar 3 Michelinsterren op zijn culinaire kroon mag steken. Vandaag stelde Michelin de gids van 2013 voor met rijzende en vallende sterren, maar mij sprong voornamelijk het status quo voor In De Wulf in het oog.

Zelf onderging ik de food experience bij Desramaults’ sterrenzaak in Dranouter en tevens herhaaldelijk in het bistronomieconcept De Vitrine. Fris, eigentijds, wow-na-wow-na-wow. Duidelijk met mosterd uit de Scandinavische wind die aangevoerd wordt door Noma van René Redzepi. Bij die recentelijke Brugse topper Hertog Jan proefde ik helaas nog niet van de groentjes uit eigen tuin of andere topgerechten.

De officiële waarderingsuitingen op een rijtje.

In De Wulf

  • Michelin: 1 ster
  • Gault Millau: 18,5/20
  • The World’s 50 Best Restaurants: 92ste plaats

Hertog Jan

  • Michelin: 3 sterren
  • Gault Millau: 18,5/20
  • The World’s 50 Best Restaurants: vermelding

Welke parameters rechtvaardigen die verschillen?
Of ligt daarin nu net het bestaansrecht van die verschillende quoteringen?

Voor mij persoonlijk voelt het aan dat Michelin net iets meer naar dat conservatieve clubje neigt, terwijl anderen originaliteit en rock ’n roll gehalte evenzeer appreciëren. De Bib Gourmands van Michelin kan ik dan weer wel appreciëren. Het sterkt mij voornamelijk in mijn overtuiging om meer belang te hechten aan de Gault Millau punten; gezien deze recensenten beter lijken aan te sluiten bij mijn eigen rating.

Ik bedank voor eerder duf mét ster.
Leve de filosofie van de Flemish Foodies en andere voorvechters van de hot cuisine!

Schwung muss sein.

Babycadeautjes voor een cat lover

Er vallen nogal wat geboortekaartjes in de bus tegenwoordig…
Winne, Lou, Floris, Trixie, Marie.

Maar wat koop je altijd?

Kleertjes van hippe merken als Fred & Ginger of Filou & friends werken steevast.
Helaas zijn ze zo pokkeduur dat je best al in de solden een voorraadje inslaat.

Daarom zoek ik steeds regelmatiger mijn gading in boekenwinkels. Eergisteren opnieuw. Voor een ex-collega met uitgesproken kattenliefde kocht ik Wat is het donker mooi en Willem is in de wolken bij Standaard Boekhandel in Mariakerke.

Toch het vermelden waard dat de prijzen – tegen mijn verwachting in – bij Standaard Boekhandel exact dezelfde zijn als diegene die bol.com hanteert.

Verder twijfel ik voornamelijk of iemand met zelf talloze katten wel zo enthousiast is over (overigens prachtig geïllustreerde) kinderboeken met katten in de hoofdrol. Ikzelf vond het bijvoorbeeld nogal onnozel dat ik vroeger ineens cadeautjes met referenties naar vissen kreeg omdat mijn wederhelft de familienaam Devisch draagt.

Stiekem hoop ik dat bij het volgende gezin met een kersverse baby de mama of de papa in een grote woordfabriek werkt…

The Exclusive Strings

Kijken naar De Zevende Dag, een typisch Vlaamse bezigheid op zondagmiddag. En toch ergert men zich geregeld: aan de politici die maar doortateren, aan de redacteurs die foute onderwerpen selecteren, aan het decor desnoods. Doorgaans hou ik mij daar nogal buiten, maar vandaag kon ik niet nalaten ‘snaarsletten’ te tweeten toen het streepje muziek voorbijkwam – voorgesteld door Indra Dewitte als The Exclusive Strings.

Voor zij die de muzikale intermezzo’s gemist hebben… Bekijk de lus ergens deze nacht. Als alternatief bied ik deze hilarische promoclip van het welbesnaarde quatro uit Canada, Servië, Rusland en België.

De dames uitten tenoverstaan van Indra Dewitte hun wens om voor België naar het Eurovisiesongfestival te gaan. Nu word ik niet wild van Eurosong en weet ik niet of zangloze nummers daar überhaupt toegelaten worden. En toch wou ik alvast mijn kotsneiging delen bij de gedachte dat dit het beeld is dat Europa muziekgewijs van ons land zou krijgen… Laat ze maar lachen met ons gebrek aan een regering. Muziek maken echter, dat kunnen we wel beter dan The Exclusive Strings.