Zalig om op een zaterdag – maar eigenlijk bij voorkeur nog liever op een minder drukke dag van de week – zonder haast bij Fnac binnen te wandelen. Daar uitgebreid rond te snuisteren en – hetzij impulsief, hetzij selectief – boeken, muziek of nog wat anders meegraaien. In de wachtrij aan de kassa weerstaan aan hoe ze last-minute jouw aankopen nog pogen aan te dikken en gadeslaan wat de andere winkelaars gescoord hebben of als gewillige prooien nog scoren. Thuiskomen. Vervolgens de aankopen met veel zorg uitpakken en tenslotte nogmaals grondig besnuffelen.
Mijn vangst van vandaag…
Kadootjes voor het geboortebezoek bij vrienden met 3 flinke zonen morgen:
“Zoon” – luisterboek van Raf Walschaerts
“Kapitein Winokio danst” – luisterboek van Kapitein Winokio
“Floddertje gaat in bad” – badboek naar de verhalen van Annie M.G. Schmidt, getekend door Fiep Westendorp
Muzieknoten en dit keer geen klassieke composities:
“20 jaar Stef Bos – Dit is nu later!” – cd box van Stef Bos
“21” – cd van Adele
Boeken voor mezelf – en in het geval van Jamie Oliver ook voor mijn disgenoten:
“Purple cow” – Seth Godin
“Jamie in 30 minuten” – Jamie Oliver
“Digitaal is het nieuwe normaal – De revolutie is begonnen” – Peter Hinssen
Studio Brussel maakt deze week tijdens Music for life (#mfl) opnieuw het broodnodige lawaai ten voordele van een ‘stille ramp’. Na onder meer water en malaria komen dit jaar weeskinderen van aidsouders onder de aandacht te staan. Steeds meer Vlamingen buiten het luisterpubliek van Studio Brussel ondersteunen deze actie. Wat de nodige bespiegelingen in de pers met zich meebrengt…
Mijn persoonlijke verklaring voor deze liefdadigheidstsunami doop ik tot open source charity (geen neologisme, leer ik via http://opensourcecharity.com/). Mensen houden ervan om binnen een vatbaar kader zelf een invulling te geven aan hun liefdadigheid. Het goede doel met een persoonlijke twist. Noem het ‘I did it my way for life‘. Je kunt het zo goedbedoeld gek niet bedenken of er bestaat een ‘xxx for life‘ versie van.
Ook ik steun Tomas, Sofie, Sam en hun achterban via een actie waarin ik een stukje van mijn persoonlijke ei kwijt kan. Als ex-luisteraar van Studio Brussel en huidig Klara-addict leek het mij passend om via de Klara For Life omweg de aidswezen niet alleen te laten. Mijn favoriete streepje klassiek (♫ ♪ ♪ ♪ ♫) als verzoeknummer met een prijskaartje…
De jongens van Kommil Foo kunnen mij echt bekoren. Met hun karakterkoppen, hun geniaal eenvoudige teksten, hun veelvuldige instrumenten, hun schorre stem, hun geluidjes, hun blote flikkers. Op mijn ongeveer 15de zag ik hen voor het eerst aan het werk in De Spil. Een vriendin won tickets via een wedstrijd in de krant. Ik was meteen verkocht… Ondertussen heb ik in totaal een 8tal voorstellingen gezien.
Vanavond kwam ik na een intensieve werkweek thuis, maar een bruine envelop van Lannoo werkte bevorderlijk voor mijn gemoed. Want in die bruine envelop zat het nieuwe boek van Kommil Foo “Kommil Foo Songbook – getekend bart silon”. Door mezelf besteld in de webshop van Lannoo. Twee dagen later in de brievenbus. Met een kleine deuk weliswaar, maar daar heb ik besloten niet over te vallen.
[portfolio_slideshow]
Mijn lievelingsnummer? Moeilijk! Maar een korte analyse leert mij wel dat Lof der waanzin uit 2002 mijn favoriete voorstelling is. Want zowel “Schone schijn”, “Madrid” en “Jef” prijken bovenaan mijn top 10.
Sluit je ogen, luister en laat je ontroeren…
Jef
een deken om het oude lijf
hij kruipt het bed uit
jef
moeilijk slapen zo alleen
2 koffie’s na elkaar
die dronk hij ook met haar
daar hield ze van
toen
zich scheren doet hij bij het raam
op een keukenstoel
jef
hij rookt haar eerste sigaret
en met lichte overmoed
wurmt hij z’n brede voet
in haar veel te kleine schoen
wat rouge op z’n vale wang
haar rode jurk
jef
wat lipstick om de bittere mond
hij strompelt door de gang
hooggehakt en lang
maar kijk wie dan op de drempel staat
hij is nu zij in vol ornaat
kijk hoe de hemel schreit
van pure dankbaarheid
als ze over de straatstenen zweeft
hoe de wind haar streelt
zacht in haar haren speelt
hoe het zonlicht haar vleugels geeft
hoe ze leeft
slager, doe maar 100 gram
hij is dol op hesp
jef
ze lacht zijn 7 tanden bloot
en ook wat biefstuk graag
nee niet die vette laag
u weet wel z’n hart
slager, ‘k ga maar weer naar huis
hij zit te wachten
jef
hij mist mij zo
hij voelt zich snel alleen
ik ga beter nu meteen
wat zou hij zonder mij?
een stuk antiek als hij
kijk hoe de hemel schreit
van pure dankbaarheid
als ze over de straatstenen zweeft
hoe de wind haar streelt
zacht in haar haren speelt
hoe het zonlicht haar vleugels geeft
hoe ze leeft
een deken om het oude lijf
hij kruipt z’n bed in
jef
moeilijk slapen zo alleen
2 whisky’s na elkaar
dat deed hij nooit met haar
dat wou ze niet
De komende weken zal ik mij volledig laten meevoeren op de woordenstromen uit “Kommil Foo Songbook – getekend bart silon”. De illustraties geven de nummers een extra dimensie. De muziek neurie ik er in mijn hoofd zelf bij…
