Casa Di Batavia

Casa Di Batavia stond al een tijdje op de radar als take-away solution. Er hoeft dan ook niet lang gedraald te worden als een collega voorstelt om gezamenlijk lunch te bestellen. Een lunchbox kost slechts € 5,60, minder dus dan een belegd broodje (sowieso geen favoriet van mij) en een soep bij de gemiddelde broodjesbar. De bestelling kan online doorgegeven worden, maar zonder veel diepgaande kennis van de Indonesische keuken doe je daar toch wel even over… Je moet namelijk vier keuzes maken voor die € 5,60: koolhydraten, groenten, vlees / veggie en type bereiding daarvan. De oplossing is verschillende tabbladen open zetten en de dropdown vergelijken met het uitgebreder omschreven menu op een andere pagina of Google Images.

Ik maak een veilige keuze, gebaseerd op wat ik bij Gado-Gado gegeten heb: bami – alternatieven zijn mihoen, nasi goreng (gebakken) of nasi putih (“saaie witte rijst”) – atjar koening als groenten en kip sate ayam, of was het nu ajam… De collega’s geven ook hun selectie door. Alles wordt online ingegeven en tegen kwart voor twaalf rijden we voor de pick-up naar Casa Di Batavia aan het Muinkpark.

De uitbater vult op dat moment de derde box, dus we weten dat we nog even geduld zullen moeten opbrengen. Hij verklaart dat hij wat later is aangekomen, omdat hij nog iets wou ophalen bij een leverancier. Best wel schattig, die eerlijkheid! Hij onthult verder dat ze ‘s middags niet leveren, omdat ze eigenlijk niet zo goed georganiseerd zijn. ‘s Avonds kunnen ze echter beroep doen op een professionele leverdienst.

Ondertussen blijft hij heen en weer hollen tussen zijn computerscherm in de hoek van de ruimte en de toog met de gerechten. Over de daging rending (gestoofd rundsvlees in pittige kokossaus) vertelt hij dat die de dag ervoor volledig uitverkocht is. En laat dat nu net de keuze zijn van de initiatiefnemende collega… Verder blijkt uit zijn reactie ook dat de gerechten niet dagvers zijn, hoewel je dat eigenlijk niet verwacht van zo’n stoofpotjes.

Wanneer we voorstellen om alles zelf in de microgolf op te warmen, raadt hij toch aan om het bij Casa Di Batavia te doen. Hij heeft daar professionele ovens en dat is zeker voor de kipsatés een plus. Na het proeven geef ik hem trouwens gelijk.

Ik koop nog twee zakken garnalenchips, omdat ik denk dat die wel knapperig weg zullen eten bij deze Indonesische gerechten. We rekenen af: € 50,40 voor de negen lunchboxes en meteen een volle klantenkaart die recht geeft op een free lunch.

2014-08-13 12.19.00-1

Continue reading

Moors spiegelei

Dat ik zwak voor spiegelei heb, is inmiddels geen geheim meer… Dat paardenoog combineert zo gemakkelijk: met avocado, pompoen, linzen, sojascheuten. Maar dus ook met spinazie! Dat in combinatie met een recept van Donna Hay waarin chorizo, kikkererwten en eieren samen in de pan eindigen, brengt mij bij mijn Moorse omelet.

2014-08-11 18.55.23-1

ingrediënten (voor 2 personen)

  • 3 eieren
  • 300 g spinazie
  • 15 cm chorizo in sneetjes
  • 4 el kikkererwten
  • 1 chilipeper
  • 1 sjalot
  • pikante olie
  • olijfolie
  • peper

bereidingswijze

  • Wok de spinazie tot die gekrompen is.
  • Snij de chilipeper en de sjalot fijn.
  • Verwarm de olie (pikant + olijf) en bak daarin de chilipeper en de sjalot
    samen met de kikkererwten en chorizo.
  • Voeg de spinazie toe. Peper even.
  • Maar putjes voor de eieren en breek deze erin. Peper nog eens.
  • Laat 5 à 10 minuten bakken op een middelgroot vuur.

De begeleiding kan zelf ingevuld worden. In ons geval was dat gemengde sla, mijn favoriete dressing en een in de oven gebakken halve tomaat (met peper, tijm en afgewerkt met verse basilicum bij het serveren).

Laat het smaken!

BÚN

Daar waar voorheen de onovertroffen sushishop Ko’uzi zat en waar ik ooit een onovertroffen sushiworkshop volgde (niet dat ik al zoveel sushiworkshops gevolgd heb), opende een aantal maanden geleden BÚN - in de Antwerpse Sint-Jorispoort 22 dus. Geen reden tot sushipaniek: Ko’uzi ontvangt je nu immers net achter het hoekje (Leopoldplaats 12). BÚN staat voor Vietnamese street food en ik denk met opgewekte smaakpapillen terug aan de buns die ik bij Ramen at tijdens de Gentse Feesten.

Met één bepaalde vriendin heb ik een soort Antwerps-Aziatische traditie opgebouwd. We hoeven dus niet lang na te denken over de locatie van onze volgende date: BÚN! Reserveren kan enkel om 20u ‘s avonds, de rest van de dag loop je er beter gewoon binnen. Wanneer ik als tweede arriveer, zit mijn zwangere gezelschap al aan een tafel voor zes personen waar drie duo’s van tête-à-tête kunnen doen. Ik frons eerst even, maar dan blijkt dat we vrij ongestoord kunnen praten.

2014-08-07 20.08.08

Continue reading

Over spreekwoorden en merken

De aanleiding was een spreekwoord dat door mijn hoofd marcheerde, maar ik had een bepaald woord vervangen door een merk. Gevolg: inwendige schaterlach. Stom dat ik enkele dagen later niet meer welk spreekwoord voor de prikkel zorgde! In ieder geval maalde het verder in mijn hoofd en nam ik mij voor om de lijn verder door te trekken…

Maar first things first. Hoe heet dat fenomeen ook alweer? Een merknaam die een soortnaam wordt, met BIC als algemeen gekende voorbeeld. Ik sla aan het googlen en het wiki’en, kom zo bij merkverwatering of antonomasie en frons mijn wenkbrauwen. Tiens, dat is niet het begrip dat in mijn achterhoofd zit. Even sparren met de collega’s, #dtv’en op Twitter en zo duikt eponiem op. Ja! Dat was het, denk ik in eerste instantie! Al blijkt dat eigenlijk niet correct te zijn, want bij eponiemen ga je van een persoonsnaam naar een soortnaam. Van graaf Ferdinand von Zeppelin naar een zeppelin dus. Andere – wel juiste – begrippen die boven komen drijven zijn genericide (in het Engels) of generigram. Mooi! Laat ons het daar op houden!

Continue reading