Ni Shifu

Ik geef toe: mijn maandelijkse lunchdate Geert was al een tijdje aan het pushen om naar Ni Shifu te gaan. Meer dan genoeg betrouwbare chefs (denk Kobe Desramaults en Nick Bril) tipten dit adresje met authentieke Sichuan cuisine in het Antwerpse Chinatown al als één van hun favorieten. Hoog tijd dus om daar werk van te maken… Reserveren kan er enkel telefonisch en dat is wat ik een aantal weken voor de feiten doe. Na het inhaken – voor zover dat nog gezegd wordt in deze smartphonetijden – besef ik dat mijn reservatie misschien niet zo minutieus genoteerd werd en dus besluit ik om er vrij vroeg (kort na 12u00) te arriveren.

Zo gepland, zo gedaan. Mijn buikgevoel klopte, maar door het prille middaguur kunnen we nog kiezen uit een aantal tafels. We gaan voor eentje bij het met planten decoreerde raam en constateren dat de verwarming bij Ni Shifu niet of ondermaats werkt. Dan zullen we ons wel aan het eten verwarmen…

kamerplanten voor het raam bij Ni Shifu

Continue reading

Tamo

Altijd grappig als je na een tijdje merkt dat er een patroon zit in de eetafspraakjes met een bepaalde persoon: zo trekken ex-collega en tegenwoordig vriendin Annick en ik steevast de Aziatische én de Antwerpse kaart. Een huidige (in tegenstelling tot de ex- bij Annick) collega tipt mij over een Thais restaurant in de buurt van ’t Zuid genaamd Tamo. Ik reserveer online om 19u00 en krijg onderweg naar daar tegen 19u13 al een telefoontje om te checken of we nog komen. Op dat moment ben ik net aan het parkeren, binnen het academisch kwartiertje verifiëren vind ik eerlijk gezegd wat voorbarig. Bijgevolg wandel ik lichtjes kregelig naar binnen, maar door de warme en ietwat luide sfeer smelt mijn irritatie meteen weg.

Annick wacht mij op aan een tafeltje achterin en nipt al van een glas witte wijn. Ik doe graag mee en verwonder me over de snelheid waaraan mijn glas verschijnt. Strak! Wijndetails noteerde ik niet, wel weet ik nog dat ze verschillende witte wijnen per glas serveren en dat mijn gezelschap en ik er een andere wijnsmaak op nahouden. Op tafel komen gigantische kroepoeks (garnalenchips) te staan en die mogen we dippen in een sausje op basis van pinda. In combinatie met de Nederlandse tongval bij enkele obers besef ik dat we hier misschien niet puur Thais zullen eten. Niet dat het iets uitmaakt. De website vermeldt overigens dat je bij Tamo ook invloeden uit andere Aziatische landen zoals China, Vietnam en Indonesië kan proeven.

pindasaus voor bij de kroepoek

Continue reading

MESA

Deze blogpost bestaat enkel dankzij de foto’s van gezelschapsdame Caroline (ook wel Avocado van de Duivel)… Blijkbaar slaagde ik er bij MESA in om uitsluitend met wazige beelden op mijn smartphone naar huis te vertrekken. Merci, Caroline!

MESA dus, dat is het restaurant van Tomorrowland. Gezien ik weinig heb met dat festival, prijkte MESA niet op mijn restolijstje. Mijn Antwerpse gezelschap denkt daar echter anders over en bijgevolg plooi ik voor de meerderheid. Onze volgende date gaat door bij MESA.

Ik parkeer op de kaaien en stap tegen 19u30 samen met Caroline het pand in de Kloosterstraat binnen. Kathy wacht ons al op. Toch neem ik even de tijd om mijn ogen de kost te geven, want nog een andere ex-collega van bij DPG Media (formerly known as Medialaan & VMMa) gooit tegenwoordig hoge ogen als interieurontwerpster. Nele Vlaeminck heet ze en onder andere Die / Het Huis (het televisieprogramma van Eric Goens) en MESA zijn projecten met haar signatuur.

Over naar waarvoor we gekomen zijn: de menukaart. MESA zet de ‘Tastes of the World’ gedachte verder op permanente basis. Dat project startte ooit met een online videoreeks waarin Nick Bril (chef van The Jane en als DJ tevens into EDM) de wereld rondreisde om gerechten van locals te proeven en die daarna in het ‘Tastes of the World’ restaurant tijdens het festival op de kaart te zetten. Eenzelfde wereldse keuken serveren ze bij MESA.

Een mondiaal menu

Bij het aperitief besluiten we allen om een cocktail te proeven, gezien dat bij het DNA van MESA lijkt te horen… Dat schrijf ik omdat je bij het sharing menu ook aangepaste cocktails (in plaats van dito wijn) kan bestellen. Ik kies voor een gepimpte rum cola (€ 12,50), Caroline een Garibaldi en Kathy een Moscow Mule. Waar Caroline en ik een vrij doorsnee glas krijgen met onze cocktail, gaan de wenkbrauwen van Kathy de hoogte in wanneer haar ‘glas’ verschijnt… Ze krijgt een soort platte kom, zoals een drinkbakje voor kleine huisdieren. Daarnaast komt een vijzel te staan met allerlei smaakmakers zoals citroengras en gember. Die grof gesneden ingrediënten moet zij zelf fijn malen en daarna aan de drank toevoegen. Een vrij hilarisch momentje, zeker door die blik van Kathy wanneer de cocktailman uitlegt wat ze behoort te doen. Misschien toch beter deze mislukte DIY van de cocktailkaart schrappen?

De Moscow Mule van Kathy | Foto – Avocado van de Duivel

Continue reading

Villa Ooievaar

Het voelt altijd dubbel om een resto review te schrijven over een sociaal restaurant. Ook bij Zone 09 / Goesting was de regel om dat niet te doen, in den tijd dat ik nog ‘voor echt’ recenseerde. Na wat dubben besloot ik uiteindelijk om wél over Villa Ooievaar te bloggen. Bij deze…

Sinds 2012 wonen wij in 9030 Mariakerke, een deelgemeente van Gent. Omdat dit zeker niet de jongste buurt is om te wonen (en dan vergelijk ik met de menige vrienden die aan de andere kant van Gent in Gentbrugge / Ledeberg wonen), reageer ik altijd enthousiast als er nieuwe initiatieven genomen worden in onze buurt. Zo organiseert een team van vrijwilligers al een enkele jaren Woodrock, dat de laatste tijd doorgaat in het park Bovyn-Vyncke. Op datzelfde domein staan enkele gebouwen waar Kompas vzw mensen met een beperking tewerkstelt / opvangt. Villa Ooievaar is een nieuw project van deze vzw.

Bij Villa Ooievaar betekenen de adjectieven sociaal & lokaal nogal wat: ze bieden betaalbare maaltijden aan en een plaats waar ontmoet (lees: vergaderd, gefeest, …) kan worden. Koken en opdienen gebeurt deels door personeel met een beperking, uiteraard bijgestaan door begeleiders. Logischerwijs wil vriendin Lies, die een tweetal jaar geleden met Kaffie Is Kaffie een gelijkaardig project op poten zette in Gentbrugge, daar eens gaan piepen. En wij – inclusief kleine Georges – proeven graag mee…

Op vrijdagmiddag bel ik om te reserveren voor de volgende dag. Terwijl we onze fietsen parkeren, merken we dat het ondanks het herfstseizoen eigenlijk perfect terrasjesweer is. Alle buitentafels blijken helaas gereserveerd, dus zetten we koers naar binnen. Daar zit aan onze voorbestemde tafel een identiek gezelschap van drie volwassenen en één kind. Grappig! Geen nood, Villa Ooievaar blijkt op zaterdagmiddag niet volgeboekt en we kunnen aan een andere tafel terecht. Georges krijgt een kinderstoel en spot meteen het (voornamelijk houten) speelgoed dat bij de schouw ligt.

Bewijs van het mooie herfstweer en meteen ook het menu van de dag… | Foto – Facebookpagina Villa Ooievaar

Fotogewijs merk ik trouwens dat ik meer foto’s van de zoon dan van het eten genomen heb, die neiging durf ik wel eens vertonen als hij in de buurt is…

‘Seriously, mama?’

Continue reading

Commotie

Twee collega’s tippen mij los van elkaar over de pop-up Commotie op wandelafstand van mijn werkplek De Krook. De ironie wil dat ik niet met één van die collega’s ga proeven, echter met mijn beste maatje die ook wel van een hapje lekker eten houdt.

De voordeur staat al open en de chef doet van achter in de gang teken dat we de eerste deur rechts mogen nemen. Een beetje alsof je recht de woonkamer van dit herenhuis binnenwandelt… Je struikelt bijna over een tweepersoonstafeltje en ik ben dan ook blij dat er voor ons nog een andere tafel bij de schouw lonkt. De mensen die even later de ongelukkige deurtafel toegewezen krijgen, lijken zich zichtbaar te irriteren – zeker aan de koude wind die binnenwaait telkens iemand vergeet de deur naar de gang te sluiten.

De menukaart

Continue reading