Zondagochtend breekt aan

Een boek van Nicci French

Telkens wanneer ik opvang dat er een nieuwe dag in de Frieda Klein reeks is aangebroken, moet ik naar de boekhandel en die iets meer dan 300 pagina’s uitlezen… Bij de zondagochtend voel ik meteen iets dubbel, want ik ga ervan uit dat dit het afscheid van Frieda Klein wordt. Ergens halfweg het boek neem ik toch even de moeite om de achterflap te lezen en daar staat dat er in totaal acht delen zullen zijn. Achtwerf hoera!

Continue reading

De waarheid over de zaak Harry Quebert

Een boek van Joël Dicker

Wat. Was. Me. Dat. Het moet jaren geleden zijn dat ik nog zo in de ban geraakte van een boek… Op 18 april startte ik in deze toch wel lijvige roman van 632 pagina’s, in de ochtend van 22 april draaide ik de laatste om. En voor alle duidelijkheid: ik had geen vakantie – al moet ik toegeven dat ik een moment overwogen heb om een dagje verlof te nemen ter ere van het sneller uitlezen van deze klepper.

Continue reading

Pasta La Vista

In het kader van mijn nieuwe project om lunchadresjes in de buurt van De Krook uit te testen, beland ik vandaag met een collega in Pasta La Vista op de Nederkouter. Ik verwacht me aan zo’n pastabar waar je pasta in een kartonnen doosje meeneemt en eventueel ter plaatse kan opeten, maar tot mijn jolijt merk ik al snel dat je hier échte borden krijgt – en bovendien zelfs vrij in het oog springende…

Soit, eerst terug naar het begin. Bij het binnenkomen staan een drietal vrouwelijke studentes en een Deliveroo-man te wachten aan de toog. Dan komen wij aan de beurt: ik kies voor de Pasta Belgica (€ 6), een gezonde Belgische klassieker met Brussels witloof, ham en heerlijke kaassaus. De normale portie lijkt me wel voldoende, die € 1,50 extra voor een groter volume hoeft voor mij dus niet. Wel verkies ik volkoren spirelli (€ 1 extra) boven de gewone penne of spirelli. Mijn gezelschap gaat voor de Pasta La Vista (€ 6,50), een Napolitaanse saus met spek en groentjes en als pastasoort cappellini (€ 1,50 extra).

Continue reading

Wil

Een boek van Jeroen Olyslaegers

Deze roman past in het categorie ‘Kennismaken met auteurs waarvan ik nooit eerder een roman las’. De extra trigger volgde toen Jeroen Olyslaegers tijdens het openingsweekend van De Krook – sinds eind maart mijn werkplek en tevens de gloednieuwe bibliotheek van Gent – zijn boek kwam aanprijzen en ik toevallig dienst had aan de ingang van de zaal waar de lezing plaatsvond.

Continue reading

I Famosi

Nog zo’n adresje dat al eeuwen op mijn restolijstje staat: I Famosi, wellicht één van de bekendste en best bezochte Italianen in Antwerpen. Ik verwacht me aan een luidruchtige Italiaanse sfeer en een eerlijke keuken. In afwachting van mijn gezelschap drink ik alvast iets in Het missverstand iets verder op de hoek van de Sint-Andriesplaats.

Tegen half acht wandel ik het Italiaanse restaurant binnen. Ik krijg een tafeltje met uitzicht op de zaak en krijg meer dan voldoende tijd om goed rond te kijken, want mijn vriendin kondigt een kleine vertraging aan. Pas na iets meer dan een kwartier komt één van de obers vragen of ik al wil aperitieven. Dat kan je op twee manieren zien, ofwel (positief) als niet-opdringerig ofwel (negatief) als te laks. Ik besluit toch om te wachten, dus eigenlijk doet het er zelfs niet toe.

Op tafel staat trouwens een nogal belangrijke mededeling: I Famosi verhuist namelijk, naar De Burburestraat meer aan het Zuid.

Ondertussen bestudeer ik de vaste menukaart, de suggesties op papier én op het krijtbord. Vrij snel beslis ik dat ik iets van pasta met iets van vis wil, dus dat resulteert in de volgende shortlist:

  • calamarata cozze (mosselen)
  • tagliolini con misto pesce misto (verse mix van vis)
  • ravioli branzino e scampi (zeebaars en scampi)
  • taglioni met kreeft 
  • calamarata met kleine octopus

Intussen arriveert mijn tafelgenote en meteen krijgen we bruschetta met tomaat als hapje. Dat doet deugd! Niet veel later bestellen we prosecco (€ 7) en tonic (€ 3) als aperitief. Net wanneer ik denk dat ze onze drankjes vergeten zijn, verschijnen deze op tafel. We zijn inmiddels half negen en nog steeds kregen we niet de kans om ons eten te bestellen… Ik hou niet van gehaast dineren, maar hier helt toch iets te veel naar de andere kant – en we zijn nog maar net vertrokken.

De eetbeslissing is gevallen: mijn vriendin kiest tagliata di tonno (dichtgeschroeide tonijnsteak met rucola, gekarameliseerde tomaatjes, asperges en krokante pancetta – € 26) zonder pancetta en ik bestel taglioni met kreeft (€ 26). Daarbij hoort een slabbetje dat ik gewillig aantrek…

Na nogal wat bijgepraat te hebben verschijnen onze gerechten. Aan de overkant een groot vierkant bord met – eerlijk is eerlijk – niet zoveel op, desalniettemin bemerk ik geen ontgoochelde blik. Mijn oogjes gaan des te meer blinken wanneer ik mijn diep bord met verse pasta en kreeft aan een eerste inspectie onderwerp. Verse pasta, kreeft, tomaat, oliljfolie: meer vraagt een goede Italiaanse maaltijd toch niet?

Continue reading