BÙN

Wanneer ik op een weekdag in het Antwerpse wat behoefte voel aan me time tijdens de lunch begeef ik mij richting het Zuid. Ik plan om naar MOSS – de ontbijt- en lunchspot van de mensen achter L’Epicérie Du Cirque in de Volkstraat – te trekken, alleen blijkt dat buiten mijn hang naar Aziatisch eten gerekend. Onderweg stoot ik in dezelfde straat op de nieuwe en grotere locatie van de meest culinaire Vietnamees in Antwerpen, meer bepaald BÙN. Voor ik het goed en wel besef sta ik binnen… Daar word ik vriendelijk en bij wijze van verrassing met een kus en mijn voornaam begroet. Ik had eerlijk gezegd geen idee dat Hoa Truong en Huibrecht Berends mij kennen.

Blijkbaar teken ik present op hun tweede dag open in de Volkstraat. De voorbije week zag ik op Instagram al foto’s voorbijkomen, deze bleken echter genomen tijdens de testweek van de grote BÙN. Ik installeer mij als derde aan een tafel en na mij volgen er nog vier. Niet slecht voor een tweede lunchservice…

De kaart veranderde naar mijn gevoel niet veel in vergelijking met de locatie in de Sint-Jorispoort (tegenwoordig dus Little BÙN): wel lijkt het aantal gerechten lichtjes uitgebreid en kan je voortaan de keuze aan de chef laten… Voor € 37 krijg je 3 bites, 1 starter, 1 main to share en 1 dessert; leg je nog eens € 20 op, dan bestaat het menu uit 2 starters en 1 dessert extra.

Gezien ik alleen ben en geen onbegrensde tijdspanne beschikbaar heb, besluit ik om het bij twee van de kleine gerechten te houden. De dog cockles maken me doorgaans instant happy, alleen wil ik dit keer iets nieuws proberen… Dus bestel ik crispy pancake (€ 15) en chicken saté (€ 15). Als aperodrankje kies ik voor de Cucumis (€ 5,50), een limonade op basis van komkommer.

Ik herinner mij nog van mijn laatste bezoekje aan BÙN dat je er beter enkel gaat lunchen met voldoende tijd. Ook dit keer blijk ik na een half uur de eerste die een bord voorgeschoteld krijg. Voor mij geen probleem. Alle respect voor slow food… Wellicht zijn ze nog wat aan het zoeken in hun nieuwe en véél ruimere keuken, alleen merk ik dat een aantal tafeltjes rondom mij die het menu bestelden echt wel heen en weer beginnen te schuiven tijdens het wachten op hun eerste bites.

Mijn geduld laat zich belonen: wat een pareltje blijkt die banh xeo, thit heo, so diep – crispy pancake, pork belly, Norwegian scallop.

Het woord delicaat dringt zich bij me op als ik deze gevulde pannenkoek probeer te omschrijven. In combinatie met onhandig, want het vergt wel expert skills om dit met stokjes op te eten. De gastvrouw lijkt dat te merken en vraagt of ik een lepel wil om ook het sausje op te lepelen, wellicht vroeg ik op dat moment beter iets resoluter naar een volwaardig bestek. Terug naar de smaak nu… De sint-jakobsvrucht proeft kwalitatief erg hoogstaand en ik moet zeggen dat ik lang geen zo’n heerlijke coquille meer at. Het subtiele en gedroogde buikspek zorgt voor een leuke surf’n’turf, afgewerkt met sojascheuten, aubergine, een muntachtig kruid en een warme vinaigrette. Blij dat ik dit keer niet op automatische piloot bestelde en wat afweek van mijn persoonlijke favorietjes…

Ernaast komt de ga satay, nuoc sot ca ri – grilled chicken saté, curry sauce te staan in een al even mooi bord – zowel qua keramiek als qua presentatiewijze.

De curry met pindanoten kan je naar eigen meug toevoegen uit een sauskannetje. Kipsaté met pindasaus, het klinkt zo eenvoudig… Dat is het in se ook, alleen waardeert de chef de brochettes hier op tot dé perfecte kip met pinda.

Na mijn komkommerfris laat ik me trouwens toch nog verleiden tot een glas witte wijn: de Sloveense Rebula (€ 7) overleefde de verhuis blijkbaar eveneens.

Misschien tot slot nog even de loftrompet steen over het interieur: BÙN springt er zonder meer uit in de Volkstraat. De gigantische bamboe kooien in het bargedeelte zorgen voor een visuele ‘BANG!’ en ook de eetbanken in een soort houten constructie met compartimenten bevallen.

De volgende keer kom ik graag terug met iets meer tijd én gezelschap, zodat we samen het korte of lange menu kunnen verkennen…

#readinghabitsbooktag

Het was Trees Accou van De Bende van het Boek die mij tagde op Instagram met als bedoeling mijn leesgewoontes prijs te geven… There’s a hashtag for that: #readinghabitsbooktag. Trees beantwoordde die vragen op Instagram, ik vind het net iets handiger om dit in een blogpostje uit te typen.

Continue reading

Niet dat het iets uitmaakt

Een boek van Bert Moerman

You had me at the title… Want ik heb een zwak voor een bepaald soort titel. Hoe kan ze omschrijven? Ze zijn doorgaans eerder lang en bevatten een humoristische of dramatische ondertoon. Denk aan De 100-jarige man die uit het raam klom en verdweenDe cursus ‘omgaan met teleurstellingen’ gaat wederom niet doorDe wonderbaarlijke reis van de fakir die vastzat in een IKEA-kast of Hoe ik nimmer de Ronde van Frankrijk voor min-twaalfjarigen won. Ik denk dat jullie nu wel begrijpen waar ik op doel.

‘Niet dat het iets uitmaakt’ blinkt wellicht uit door iets korter en des te intrigerender te klinken. Want de gelatenheid bonkt in deze woorden en mijn nieuwsgierigheid kriebelt bijgevolg harder dan ooit. De lovende kritieken helpen uiteraard ook.

*omdat ik het moeilijk tot quasi onmogelijk vind om iets over een boek te schrijven zonder op één of andere manier te spoilen, bij deze een alert* Continue reading

Rood zien

Een boek van Lina Meruane

Ik moet eerlijk toegeven dat ik de laatste maanden mijn leeslust wat verloren was… Sinds begin 2018 las ik slechts drie boeken: één pageturner van Nicci French, één dagboek van een chefkok – meer bepaald Kobe Desramaults – en één non-fictie boek in het kader van mijn job. De reden ligt voornamelijk in mijn aangepaste tijdsverdeling nu Georges in mijn leven is gekomen. Vroeger las ik vaak ‘s ochtends in bad, daar vind ik tegenwoordig helaas de tijd niet meer voor. Ook ging Georges tot voor kort vrij laat (tussen 21u00 en 22u00) slapen en hoewel hij echt een schatje is, vraagt hij tijdens zijn wakkere uurtjes vanzelfsprekend aandacht – die hij uiteraard meer dan verdient.

Ere wie ere toekomt: het waren de dames van @bendevanhetboek – Sara en Trees zijn trouwens beiden ex-collega’s – die mij triggerden om opnieuw wat boeken op mijn TO READ lijst in Goodreads te zetten. ‘Niet dat het iets uitmaakt’ van Bert Moerman, ‘Oker’ van Ellen Verstrepen en ‘Rood zien’ van Lina Meruane. En dat laatste boek hoefde ik niet te reserveren in De Krook, vandaar dat ik hiermee van start ging…

* toch wel een beetje spoiler alert * Continue reading

Met de VW California naar Noorwegen

Reisplannen maken. Doorgaans zijn we van de last-minute soort, behalve dan dit jaar… We waren we er eens relatief vroeg bij, wellicht omdat er in ons leven toch één grondige upgrade – genaamd Georges – is doorgevoerd op 10/10/2017. Waar ga je heen met een bijna tien maanden oude baby? Andalusië (inclusief kitesurflessen voor de meneer) speelde in ons hoofd, alleen belanden de optelsom vliegtuig + auto + appartement én het hete klimaat wel op het lijstje met nadelen.

Op een avond komt hij thuis met de melding dat een bevriend koppel vier weken met een mobilhome door Zweden en Noorwegen zou trekken. Of dat niet iets voor ons zou zijn? WAT? MEEN JE DAT? Weet dat gans Scandinavië al jaren tot mijn verbeelding spreekt. Noorwegen, Zweden, Denemarken en Finland ken ik bijna enkel uit de kwalitatieve fictiereeksen die ze ginds maken. Enkel in de Zweedse hoofdstad Stockholm was ik ooit een paar jaar geleden voor een conferentie. Ik had er mij eigenlijk een beetje bij neergelegd dat mijn vriend nogal houdt van een zekere zongarantie, bijgevolg zei ik meteen ‘JA!’.

Over het vervoersmiddel hoefden we niet erg lang na te denken. Hij heeft wel iets met de VW California en zeker met die nieuwste perfect ingerichte modellen. Na wat online speurwerk belanden we bij Garage Van Hoe & Zonen in Zwijnaarde. Daar verhuren ze nogal wat – zo’n veertigtal – dergelijke campers: hij mag het model (Ocean, met elektrisch dak en drie batterijen) kiezen en ik de kleur (een combinatie van wit en kurkumageel).

Tadaaaaa! Machtig, toch?

Continue reading