Radu takes over | pop-up @ Souvenir

Als een chef (Vilhjalmur Sigurdarson) een maand lang (van 1 tot 31 juli 2019) de keuken van zijn restaurant (Souvenir) aan zijn sous-chef (Radu Iliescu) overlaat, dan mag je stellen dat hij er alle vertrouwen in heeft… Mag ik al spoilen? Dat vertrouwen is meer dan terecht.

Radu takes over – #radutakesover – en dat voor een volle zomermaand inclusief Gentse Feesten en zonder terras. Dat is moedig en laat ons moed nu net appreciëren. Alsook de uitnodiging om van Radu’s kunsten te komen proeven. Graag!

Radu kookt ’s middags drie gangen voor € 33 en ’s avonds vier gangen voor € 44. Daarnaast kunnen een aantal snacks en menu-uitbreidingen toegevoegd worden aan de basisbestelling. We laten ons doorheen de ganse avond leiden en besluiten om enkel volmondig ‘JA!’ te zeggen.

We starten met picon vin blanc (€ 9) voor mijn vriend en cava Saniger Loxarel met een scheutje rabarbervermout (€ 12) voor mij. Niet veel later komt onze tafel vol te staan met een indrukwekkende line-up snacks…

tempura van sjalot en mayonaise van gefermenteerde witte kool

ravioli van koolrabi & gerookte makreel

varkensterrine, pickles, prei-olie

komkommersalade met bottarga, stekelbes en platte kaas

Continue reading

Estaminet De Peerdevisscher

Na ons topavondje bij Willem Hiele besluiten we de volgende dag om de duinen in te trekken, onder meer op zoek naar wilde asperges. We zien een zeewaardige afsluiter na deze zandwandeling wel zitten en omdat de garnaalkroketten de dag voordien op de dijk van Koksijde niet veel soeps bleken, durven we zelfs nogmaals te dromen van garnaalkroketten… Dit keer zoeken we ons garnaalgeluk bij Estaminet De Peerdevisscher, een authentiek adresje naast het Visserijmuseum in Oostduinkerke . Ik ben instant fan!

Foto: Libelle Lekker – https://www.libelle-lekker.be/artikelen/193545/17-adresjes-koksijde-oostduinkerke

We zoeken een schaduwrijk plekje, alleen blijken de meeste tafels onder de parasols bezet. Bijgevolg schuiven we een tafeltje aan de zijkant van het terras nog wat verder opzij om zo wat schaduw van een boom mee te pikken. Op het terras zit een breed scala aan leeftijden: van fietsende gepensioneerden tot gezinnen met piepjonge kinderen. Een levendige mix!

Voor de ‘grote kaart’ met onder andere in boter gebakken tongskes moet je reserveren, gelukkig zijn wij die middag vooral uit op een kleine vangst: garnaalkroketten. Aan onze tafel wordt er eensgezind gekozen voor garnaalkroketten met brood (€ 14) en een frisse pint (€ 2,50). Andere opties voor een kleine honger zijn bijvoorbeeld tomaat garnaal of een boterham met – je raadt het nooit – garnalen of preskop. Om helemaal in de garnaalmodus te komen, lijkt een portie ongepelde garnalen (€ 5) als hapje ons een gepast extraatje.

Continue reading

Normale mensen

Een boek van Sally Rooney

Sommige boekcovers grijpen meteen je aandacht, zo ook deze van ‘Normale mensen’. De titel spreekt al aan, want hoe definieer je normale mensen? Daarbij komt nog het beeld van een sardienenblik waarin twee perfect in elkaar passende lichamen liggen. Potje pas, zoals West-Vlamingen zeggen.

Ik liet mij al vaker inspireren door de Bende van het Boek, tegelijk moet ik bekennen dat ik vooral naar hun boekkeuzes keek op Instagram en nooit naar de podcasts luisterde. Tot nu dus. Voor alle duidelijkheid: gelukkig wel nadat ik ‘Normale mensen’ gelezen heb, want ze geven toch vrij veel prijs in de podcast. Ik genoot van hun duobespreking: Sara las ‘De Japanse manier’ van Erin Niimi Longhurs en Trees ‘Normale mensen’. Gestructureerd rond een aantal topics praten ze elk over hun boek. Aanrader!

Intussen weet ik wat Trees van het boek vond (spoiler ‘Het neemt u mee, maar gij neemt het boek niet per se nog mee…’), maar hoe kijk ik naar Sally Rooney’s tweede roman?

Het romantische – en soms schokkend onromantische – verhaal van Connell Waldron en Marianne Sheridan lees ik op korte tijd uit.

Na jarenlang lezen kan ik eigenlijk wel zeggen dat ik mezelf op vlak van boeken lezen niet kan bedriegen: ofwel neemt het me mee en krijgt dat boek prioriteit op elk vrij moment (zo lag ik op een ochtend te lang lezend in bad waardoor ik bijna te laat kwam op onze teambuilding), ofwel lees ik verder op discipline.

Connell en Marianne passen perfect in dat sardienenblik, alleen probeer je als lezer vooral te begrijpen waarom ze dan niet gewoon van happily ever after kunnen doen… Daarvoor moet je hun (familie)geschiedenis kennen en die geeft Sally Rooney met mondjesmaat prijs.

Trees spreekt in de podcast over hoe het boek wordt omschreven als ‘voor twintigers en jonge dertigers’. Met mijn 36 jaar val ik niet meer helemaal in die categorie en toch lukt het met wat inlevingsvermogen (en decors van series op mijn netvlies) om me te laten meeslepen door de thema’s in het boek. Zijn Connell en Marianne voor elkaar gemaakt? En bestaat dat überhaupt, potje pas?

Willem Hiele

Zal ik beginnen met de conclusie? Als duinenhoge verwachtingen moeiteloos omvergeblazen worden, dan kan je niet anders dan gelukkig – en lichtjes beneveld – in slaap vallen…

Dit eetavontuur startte met de nakende sluiting van In De Wulf in 2016 en sindsdien gaan we met ons vierkoppig foodclubje één keer per jaar uitgebreid tafelen. Na In De Wulf stonden La Buvette, Souvenir (afscheid van Ieper – wel bloglink van een eerder bezoekje) en Benoit & Bernard Dewitte op het programma. Rest de vraag waarheen we in 2019 trekken. Ik stel een chef met een Noordzeehart voor die de laatste jaren steeds vaker mijn radar kruist: Willem Hiele. Het naar hem genoemde restaurant ligt in de Koksijdse Pylyserlaan, een straatnaam die ik consequent fout lees als Plezierlaan – en ook dat draagt natuurlijk bij tot die verwachting. Samen met zijn vriendin Shannah Zeebroek (toevallig familie van Kamagurka?) en hun – their words – dreamteam verwelkomen ze eetgasten in een authentiek visserhuisje.

We parkeren tegen 20u00 op de kasseien en wandelen binnen langs het terras. Correcter: het zalig ogende terras op deze zwoele pre-zomeravond. Gelukkig nam mijn gezelschap meer foto’s van de omgeving dan ik.

Geef toe, wat een plaatje! De buitenkeuken blijkt trouwens gloednieuw.

Aan de dakgoot hangt vis te drogen.

Continue reading

Taal voor de leuk

Een boek van Paulien Cornelisse

Haar vierde boek en meteen ook het vierde dat ik lees. Taal is zeg maar echt mijn ding en De verwarde cavia kregen van mij het maximum aantal sterren – vijf namelijk – op Goodreads, En dan nog iets een nog steeds stevige vier. Misschien ben ik strenger geworden, maar aan haar derde en nieuwste taalboek (daar hoort ‘De verwarde cavia’ niet bij) ‘Taal voor de leuk’ deel ik slechts drie sterren uit…

Waarom? Want na het zien van haar zaalshow vijf jaar geleden schreef ik zelfs een blogpost over Waarom Paulien Cornelisse en ik best wel vriendinnen zouden kunnen zijn. Dat gevoel blijft overeind, wel moeten vriendinnen eerlijk tegen elkaar kunnen zijn…

‘Taal voor de leuk’ gaat verder in onvervalste Cornelisse-stijl, alleen vind ik het soms iets te veel van hetzelfde. Bovendien zijn de kortste stukjes een paar zinnen, de langste twee pagina’s. Daardoor krijg ik net iets te vaak het gevoel in een wagen te zitten die telkens keihard optrekt en vervolgens keer op keer bruusk remt. Ik herinner me eerlijk gezegd niet meer hoe lang de stukjes in haar andere taalboeken waren, maar nu stoor ik mij er duidelijk een aantal keer aan.

Mijn favoriete mini-verhaaltjes gaan over twee half-werkgerelateerde zaken. In ‘Héél blauw’ refereert ze naar de Insights Discovery oefening waarbij teamleden gecategoriseerd worden volgens vier kleuren (rood, blauw, geel, groen – mijn persoonlijk volgorde overigens). Ook bij mijn werkgever imec kregen we dus allemaal een kleurlabel en Cornelisse verwondert zich over hoe die kleuren (en waar ze naar refereren) tevens in het gewone leven ingeburgerd geraken…

In ‘Druk druk druk’ komt ze tot de constatatie dat het niet langer done is om alsmaar te benadrukken hoe druk je het hebt. Neen, het leven is niet minder druk geworden. Alleen zeg je dat nu gewoon minder. Het kan nog wel, maar dan zeg je volgens haar eerder ‘Druk, maar lèuk-druk!’.

Grappig mens! Niettemin mag ze van mij in haar volgende boek de stukjes iets langer uitspinnen…