Terminus

Nu we met zus en schoonbroer de voorbije jaren twee keer kippetjes smikkelden in De Hanekamp (doorgaans na een bezoekje aan het kunstenfestival in Watou), wordt het hoog tijd om een nieuw adres in de grensstreek uit te testen dat al lang op mijn restolijstje prijkt: Terminus, eveneens in den Abele. Dit restaurant aan de douanepost kreeg extra aandacht sinds zoon Pieter Verheyden – voormalig sommelier in Peter Goossens’ Hof Van Cleve – de zaak overnam van zijn pensioengerechtigde ouders. Zijn moeder Kathleen Vanderbeke blijft echter mee in de potten roeren.

We komen tegen 19u45 aan en mogen een tafel voor vier uitkiezen. Ik hou vooral de commentaren die ik al opving over ‘veel te dicht opeengepakt’ in het achterhoofd en vraag naar een tafel bij een zetelhoek waar we ietwat discreter zitten. Na een poosje wachten worden onze menukaarten uitgedeeld en het valt meteen op dat het personeel bij Terminus quasi allemaal Franstalig is. Even ons beste Frans bovenhalen! Ah, oui…

Terminus en picon vin blanc (€ 7,50) als aperitief vinden we met driekwart van het gezelschap de logica zelve. Mijn zus – sowieso niet echt een drinker – verkiest een glas rosé (€ 4). Neen, ze is niet aan het poseren op onderstaande foto… ;-)

Continue reading

Door 73

Het was alweer een tijdje geleden dat ik nog eens van lunch deed met thé King of Lunch – kortweg #KNGLNCH oftewel @gtje. We plannen om het nieuwe bijhuis van Oak te testen: Door 73, gelegen in de Gentse Hoogstraat tarara 73.

In de bar met ontvangstruimte wacht mijn gezelschap in een fluwelen zetel. Wanneer ik aankom, mogen we onze jassen achterlaten in de tussenruimte om vervolgens de verbazend grote eetzaal achteraan in het pand binnen te stappen. Ik had echt geen idee dat er achter deze gevel een restaurant met zoveel couverts school. We vullen een tweede tafel en na ons komen er een drietal bij. Door 73 kan dus nog wel wat extra lunchers gebruiken en misschien kan deze blogpost daar een beetje toe bijdragen…

Continue reading

Pit

Wanneer er tijdens een event van MediaNet Vlaanderen twee uur lunchpauze voorzien blijkt, skippen we de foodtruck die de 150 gasten van pasta zal voorzien. Samen met een andere aanwezige verkiezen we om even de luwte op te zoeken en ergens in de buurt van Artevelde Hogeschool te lunchen. We wandelen uit de ondergrondse Sint-Pietersparking – alwaar we even een iPhonekabeltje oppikten – en stoten zo bij toeval op Pit. Mijn gezelschapsdame las er onlangs iets goeds over, dus stappen we zonder dralen binnen.

Er zitten al twee vermoedelijke studentes, tot zover de andere eetgasten. We installeren ons aan het naburige tafeltje en weten meteen dat iedereen ons gesprek zal kunnen volgen. Maar soit, geheimen of roddels houden we wel voor een ander moment!

Op de spiegel staan een aantal lunchopties beschreven. Ik herinner me nog een couscous, alleen blijft ons beider oog hangen bij de rendang (€ 14) – ook wel een Indonesisch stoofpotje. Ik wil graag de versie met rundvlees, de overkant kiest voor het vegetarische alternatief met seitan.

Continue reading

Pane Fresco

Na het diner bij Erik’s Gondolen in Stockholm gaan we de volgende dag met dezelfde groep lunchen bij Pane Fresco, een Italiaans restaurant in het shopping center Åhléns – dat trouwens in 2017 negatief in het nieuws kwam naar aanleiding van een terroristische aanslag met een vrachtwagen. Pane Fresco blijkt een keten met vier vestigingen in Stockholm; ik ben instant fan van de drukke grootstedelijke sfeer.

Continue reading

Erik’s Gondolen

Waar ga je uit eten met een groep van vijftien personen in Stockholm? Locals to the rescue… Bij Flanders Investment & Trade werken een aantal Zweden in het Stockholmse kantoor en zij sturen ons drie opties door. Dat eten en vooral drinken in Scandinavië iets duurder uitvalt dan in België, weten we allemaal. Bijgevolg kiezen we voor hun meest democratische voorstel: Erik’s Gondolen, een panoramisch restaurant vlakbij de bekende Katarinahissen (een lift met uitkijkpunt over de Zweedse hoofdstad). Niet dat dat panorama uiteindelijk veel uitmaakt op een mistige herfstavond, maar soit.

Het restaurant vraagt logischerwijs om de keuzes te beperken, liefst tot één menu. Wij komen met het tegenvoorstel dat we iedereen laten kiezen tussen twee voor- en twee hoofdgerechten, telkens vis of vlees. Op de luchthaven van Zaventem mogen ze dus allemaal beslissen wat ze de volgende avond willen eten in Erik’s Gondolen.

Na een boeiende dag bij enkele van de grote mediahuizen in Stockholm arriveren we tegen 19u00 te voet bij het restaurant. We nemen de lift naar boven, stoppen even bij de vestiaire en worden naar twee lange tafels geleid. Helaas zitten wij nog in het überklassieke gedeelte en dus niet in het modern gerenoveerde stuk van het restaurant. Als je weet dat we maar twee dagen op voorhand reserveerden, mogen we vooral tevreden zijn dat we nog ergens terecht konden met vijftien man.

Om de kosten wat te drukken, overleg ik meteen met de ober over de wijn. Ter illustratie: de wijnkaart start voor witte wijn aan € 35 per fles en gaat tot € 895, flessen van meer dan € 100 zijn totaal geen uitzondering. Ik vraag de ober om degelijke desalniettemin betaalbare wijnen en zo landen we voor zowel wit als rood in de buurt van Venetië. Meer bepaald bij het Alpha Zeta project: ”C” Chardonnay (440 SEK) voor de fans van wit, ”R” Ripasso (520 SEK) voor de liefhebbers van rood.

Ondertussen verschenen op de tafels al flessen water en deed de brooddame haar ronde met een gevarieerd aanbod van witte en bruine pistolets, sneetjes roggebrood en crackers. De bordjes met boter blijven echter aan de kant staan, maar dat is buiten een zelfredzame man uit het gezelschap gerekend. Hij bezorgt ons instant wat vetstof.

Eerst over de voorgerechten en de te maken keuze.

Hummersoppa (115 SEK)
fänkål, purjolök, belugalinser, dill
Kreeftensoep, venkel, prei, Beluga linzen, dille

Ankleverterrin (160 SEK)
satsumascrème, inkokt pärllök, krispigt kycklingskinn, brioche
Terrine van eendenlever, crème van satsuma, zilveruitjes, krokant kippenvel, brioche

Continue reading