Over Lagio Maggiore – en ook een beetje over Lago di Mergozzo en Lago d’Orta

Het had wat voeten in de aarde om een zomerbestemming voor 2019 te selecteren… We dachten eerst aan Griekenland, maar is twee keer vliegen per jaar (in maart vlogen we al naar Lanzarote) nog wel okay en kosten vliegtickets in het hoogseizoen niet belachelijk veel geld? Daarna smeden we een plan om dicht bij huis te blijven op de Waddeneilanden, daar zou mijn vriend leren kitesurfen. Helaas bleken we in mei toch vrij laat om nog een vakantiehuisje naar onze meug te vinden en was de overzet (met auto) op de vooropgestelde data reeds uitverkocht. Vervolgens richten we onze pijlen zuidelijker, richting Italië en meer bepaald het noorden van dat land. We wilden niet té ver rijden, bij voorkeur niet meer dan duizend kilometer en zo landen we in de provincies Piemonte, Lombardije of Ligurië.

We zoeken dus een verblijf voor tien nachten, liefst max € 1000 en met een beetje karakter. Een zwembad mag, maar is geen must. Uren, dagen, weken later hakken na zeker 500 à 1000 huisjes – niet overdreven! – gecheckt te hebben op Airbnb, Booking.com, Hotels.com en HomeAway de knoop door: het wordt dit charmante verblijf met tuin en zicht op Lago Maggiore in het dorpje Fosseno, 10 minuten bergopwaarts ten opzichte van het meer.

Heen reden we in twee dagen, met een niet op voorhand gereserveerde tussenstop bij Hotel Erica (Langenbruck, Zwitserland) na 674 km. Terug deden we wegens een hypervlotte heenrit in één snok.

Waarmee vulden we onze dagen?

  • Uiteraard met lekker – Italiaans! – eten… What else? Van de tien avonden aten we er zes in ons huisje en vier op restaurant: drie keer bij onze favoriet Gatto Blu om de hoek en één keer pizza bij Canton Mezzo. Een drietal keer lunchten we ergens onderweg. En tijdens de thuisavonden staken we steevast de barbecue aan om vlees en groenten te grillen. Op de Facebookpagina van deze blog staat een album getiteld Mangiare around Lago Maggiore.
Gegrilde groenten met burrata
Inktvis met aardappelen en erwten (bij Gatto Blu)
Puntine arrosto (bij La Pagoda in Poggio Radioso)
  • In dat zalige vakantiehuisje chillen en ook wel deels het tempo van onze Georges (ergens tussen anderhalf en twee jaar oud) volgen.
  • Zwemmen in het meer. Sowieso in Lago Maggiore, maar ook in Lago di Mergozzo – overigens echt een mooi stadje… Georges verkoos zijn rubberbootje steevast boven zwemmen en mijn vriend peddelde op Lago di Mergozzo een uurtje rond in een kano.
  • Fietsen rond Lago d’Orta met ebikes, in totaal zo’n 40 kilometer met een stralende – en af en toe induttende – zoon achterop.
  • Villa Pallavicino bezoeken, een villa nabij Stresa met indrukwekkende tuinen en nogal wat diertjes (geiten, herten, lama’s, wasberen, kangoeroes en veel vogels).

Welke dagvullingen vielen wat tegen?

  • Wandelen in de bergen. We hebben nog steeds de draagzak van bij de geboorte die een baby tot 20 kg kan dragen, alleen vindt hij het niet meer zo fijn om midden op de dag zo dicht tegen papa of mama gedragen te worden. Daarom gaan we voor een volgende reis om zoek naar zo’n rugzak waar hij veel vrijer in kan bewegen. Hopelijk kunnen we dan terug iets meer dan 1 km GR (Grote Routepaden, aangeduid met rood-witte strepen in gans Europa) afleggen…
  • Dé toeristische attractie van Lago Maggiore: de Borromeïsche eilanden genaamd Isola Bella, Isola Madre en Isola dei Pescatori. We kochten bij Villa Pallavicino een combiticket voor een bezoek aan de paleizen op Isola Bella en Isola Madre. We scheepten een paar dagen later in naar Isola Bella, maar vonden het eiland zo ontzettend toeristisch (en ontoegankelijk met een buggy) dat we een half uur later al naar het vasteland terugkeerden – zonder naar het tweede eiland door te reizen. We zetten vervolgens koers naar ons favoriete plekje aan Lago di Mergozzo en brachten daar de rest van de namiddag door. Sowieso de juiste beslissing, ook al durf ik die soms minder snel nemen dan mijn wederhelft! In dezelfde adem namen we ons ook voor om niet met de kabellift naar de top van de Mottarone te stijgen.

Een nieuwe streek van Italië ontdekken is altijd een waar genoegen… Enkel de muggen en de tourist traps kan ik aanhalen als minpuntjes. Het dolce far niente leven in een rustig Italiaans dorp met een zalig authentiek restaurantje – ‘circolo recreativo’ om specifieker te zijn – om de hoek beviel ons meer dan een beetje. Totaal anders dan ons Canarische verblijf in the middle of nowhere op Lanzarote, niettemin minstens even hard ons ding.

Lanzarote – het eiland van Manrique, mojo en meer

Ik geef het toe, het is de schuld van Pascale Naessens – mijn ex-werkgeefster in bijberoep – dat ik per se eens naar Lanzarote wou… Haar Paul Jambers schreef ooit ‘Verliefd op Lanzarote‘ voor een Feeling Gold special. Dat artikel trok me helemaal over de streep om Lanzarote op mijn lijstje met vakantiebestemmingen te zetten. En nu onze bijna anderhalf jaar oude zoon nog niet op een snowboard kan staan, leek ons een weekje zon in plaats van sneeuw (uiteraard ook wel vaak in combinatie met zon) ideaal.

Manrique, mojo en meer…

Wat ik geweldig vond aan Lanzarote?

  • César Manrique, zonder twijfel. De kunstenaar / architect wordt de beschermengel van het eiland genoemd. Hij zorgde er onder andere voor dat hoogbouw verboden is en dat alle huisjes witgeschilderd blijven. Daarenboven kun je er de Jameos Del Agua, Mirador Del Rio en zoveel meer huizen / musea / kunstwerken van zijn hand bezoeken. Dat vind ik dus het allergeweldigste aan Lanzarote: het is een eiland met meer dan zon, zee en strand. Er is ook dat streepje cultuur.
  • Bij ying hoort yang, bij cultuur hoort natuur. Ook die blijkt op Lanzarote intrigerend mooi: vulkanisch, ruw, gevarieerd. Wat wil een toerist nog meer?
  • De eeuwige lente. Met Georges zijn de temperaturen daar ideaal.
  • Véél lekkere vis, want we zitten tenslotte op een eiland.

En waren er misschien ook minpuntjes?

  • Om op dat klimaat terug te komen: in het noorden staat er telkens een windje. Voor ons heel aangenaam, maar de zoon moet wel steeds gepast ingepakt worden.
  • Wij verbleven dus in het noorden en op die manier gelukkig ver genoeg van stadjes die iets te veel naar massatoerisme beginnen te ruiken (denk all-in-hotels en zo).
  • De menukaarten in de restaurant lijken wel héél erg goed op elkaar. Na een weekje ken je de voorgerechten bijna uit het hoofd: pimientos de padron, puntillas de calamar, croquetas de pescado, … Met als gevolg dat we de laatste avond bij de lokale Italiaan aan tafel schoven. Steengoede pizza overigens!
  • Wellicht een beetje fout om dit bij de minpuntjes op te lijsten, maar toch… Té veel (troepen) wielertoeristen, waardoor op de Lanzarotiaanse wegen soms gevaarlijke toestanden ontstaan.

Allen daarheen zou ik zeggen, maar ook weer niet allemaal tegelijkertijd…

Met de VW California naar Noorwegen

Reisplannen maken. Doorgaans zijn we van de last-minute soort, behalve dan dit jaar… We waren we er eens relatief vroeg bij, wellicht omdat er in ons leven toch één grondige upgrade – genaamd Georges – is doorgevoerd op 10/10/2017. Waar ga je heen met een bijna tien maanden oude baby? Andalusië (inclusief kitesurflessen voor de meneer) speelde in ons hoofd, alleen belanden de optelsom vliegtuig + auto + appartement én het hete klimaat wel op het lijstje met nadelen.

Op een avond komt hij thuis met de melding dat een bevriend koppel vier weken met een mobilhome door Zweden en Noorwegen zou trekken. Of dat niet iets voor ons zou zijn? WAT? MEEN JE DAT? Weet dat gans Scandinavië al jaren tot mijn verbeelding spreekt. Noorwegen, Zweden, Denemarken en Finland ken ik bijna enkel uit de kwalitatieve fictiereeksen die ze ginds maken. Enkel in de Zweedse hoofdstad Stockholm was ik ooit een paar jaar geleden voor een conferentie. Ik had er mij eigenlijk een beetje bij neergelegd dat mijn vriend nogal houdt van een zekere zongarantie, bijgevolg zei ik meteen ‘JA!’.

Over het vervoersmiddel hoefden we niet erg lang na te denken. Hij heeft wel iets met de VW California en zeker met die nieuwste perfect ingerichte modellen. Na wat online speurwerk belanden we bij Garage Van Hoe & Zonen in Zwijnaarde. Daar verhuren ze nogal wat – zo’n veertigtal – dergelijke campers: hij mag het model (Ocean, met elektrisch dak en drie batterijen) kiezen en ik de kleur (een combinatie van wit en kurkumageel).

Tadaaaaa! Machtig, toch?

Lees verder

Serfaus • Fiss • Ladis | de gezelligste bergrestaurants

Afgelopen week stond in het teken van sneeuw en snowboarden… We verbleven – net zoals vijf jaar geleden – bij Ferienhaus Schmid, het erg goedkope pension van de familie Schmid in Tösens. Tösens ligt in het dal van de Inn, op zo’n kwartiertje rijden van het skigebied Serfaus – Fiss – Ladis. Deze drie Oostenrijkse dorpen bundelen de krachten en verwennen wintersporters met een uitgestrekt en gevarieerd gebied, mooie pistes en moderne liften.

Een ex-collega trekt er binnen enkele weken met haar gezin heen en informeerde alvast naar leuke adresjes.

  • Oostenrijk blijft onze favoriete wintersportbestemming. Niet omdat we zo’n fervente après-skiërs zijn, maar omwille van de gezelligheid… op verschillende plekken staan schirmbars, tentvormige bars met een ronde toog waar het dak er bij mooi weer af kan. Altijd leuk!
  • Zirbenhutte
    In alle gidsen staat deze berghut in het oosten van het gebied als Genussrestaurant (oftewel gastronomische hotspot) omschreven. En het klopt… In de gezellige Zirbenhutte – denk houtvuur en schapenvelletjes – kun je een gastronomische menu met aangepaste wijnen eten. Wij hielden het er echter eenvoudiger met lokale klassiekers Schlutzkrapfen (Tiroolse ravioli, met aardappelen gevuld), Kaiserschmarrn (een soort poffertjes) en Rösti (een verrukkelijke versie van wat wij onder rösti verstaan). Over verschillende dagen gespreid welteverstaan. Hier trouwens geen selfservice, maar bediening aan tafel.

Schlutzkrapfen

Kaiserschmarrn

Rösti

  • Restaurant Lassida
    Hier moet je jezelf bedienen, als extra pluspunt bakken ze hier wel à la minute pizza’s in een houtoven. Wij proeven de populaire Käsespätzle, traditioneel geserveerd met geroosterde ajuintjes. Mijn vriend gaat voor de Tiroler Gröstl, een soort eenpansgerecht met hun geliefde ingrediënten aardappelen en spek.

Lees verder

Le Marche, Italy 2016 | de restofood

*** Terwijl ik deze posts onderweg naar huis in mijn iPhone Notes typ, sijpelen de berichten binnen over een zware aardbeving in de streek waar we net vandaan komen… Agriturismo Gustissimo in Force lag het dichtst bij het epicentrum, gelukkig lezen we op hun Facebookpagina dat ze ongedeerd zijn. Oef! Toch serieus schrikken en veel sterkte voor de bewoners daar… *** 

4.182 km, 83 muggenbeten, 3 boeken en 2 Campingazflesjes later. Tijd voor een terugblik op campings, trips en uiteraard camping- en restofood!

Voor een uitgebreid foto-album verwijs ik jullie graag door naar de Facebookpagina van deze blog.

Facebookalbum Le Marche, Italy 2016

Ik maak een onderscheid tussen wat we zelf kookten (in een aparte blogpost) en wat we voor ons lieten klaarmaken. Alvast even verklappen dat uit eten in Italië stukken goedkoper uitvalt dan in België – een meevaller voor ons vakantiebudget.

Bij Nudo & Crudo in de haven van San Benedetto Del Tronto laat je allerlei visbereidingen scheppen op plastieken borden. Betalen doe je per gewicht. Vooral de tonijn met aardappelen en de zwaardvis met kappertjes en tomaat maakten indruk.

2016-08-08 12.04.17 2016-08-08 12.23.37

2016-08-08 12.40.57

Lees verder